Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Het Gooi is gladgestreken, de kreukels zijn eruit

PlusRoos Schlikker

Ze was zo’n toevalstreffer waar je als verslaggever slechts van droomt. Lang geleden werd ik gevraagd een reportage te schrijven over Laren en om­geving. Het was nog voordat Linda de Mol met Gooische vrouwen haar licht op de enclave liet schijnen, kijkers schaterden om rijkeluisnuf Willemijn Lodewijkx en half Nederland zijn au pair Tippi Wan noemde, naar de Filipijnse nanny uit de serie.

Eerlijk gezegd had ik geen idee wat ik in het Gooi moest zoeken. SUV’s interesseren me niet, over lange oprijlanen kun je weinig melden en labradors zijn lief maar ontstellend saai, ook als ze een bodywarmertje dragen. Dat terwijl journalisten zoeken naar conflict. Het moet schuren. Goed nieuws bestaat niet, of belandt slechts als koddig uitsmijtertje op de laatste pagina tussen de strippies.

Maar daar zat ze, schaterend op het terras. Twee oudere dames wendden hun blik af. Een zucht trok door hun borst, maar hun oordeel zou haar jeuken. Met felrood gelakte nagels krabbelde ze in haar decolleté om vervolgens in één beweging een glas wit weg te tikken.

Natuurlijk wilde ze op de foto, maar alleen als haar schoenen erop kwamen. Voor ik het wist zwaaiden haar Manolo Blahniks met messcherpe punten voor mijn neus. “Passen goed bij mijn werk,” lichtte ze toe. “Ik zit in de telecombranche. Loopt lekker, hoor. Zeker met dit warme weer.” Ik keek dommig. “Heb je ’m niet door? Ik heb sekslijnen, schat, SEKS-LIJ-NEN. En warm weer maakt geil. Dus terwijl ik hier zit, verdien ik bakken geld,” gilde ze.

Eén beeld, tien zinnen en opeens was er een verhaal. Want het Gooi bleek te worden overspoeld door nieuw rijk, tot treurnis van bewoners die er al langer resideerden. Zij waren veelal in de jaren zestig richting Laren, Blaricum en Naarden getrokken. Zo snoezig, de slager kende daar nog gewoon je naam. ‘Dorpje spelen’, noemden ze het.

Maar in de dorpjes wemelde het enkele decennia later van tv-bazen met V-halzen en een overschot aan borsthaar, radio-dj’s die leren armbandjes naast hun Rolex knoopten en voetballers die plotsklaps kwamen golfen. Het leidde tot gezucht, oogrollen. En tot provocateurs die ervan genoten te brullen dat ze in de SEKS-LIJ-NEN zaten.

Kinderachtig misschien. Maar wel gezellig geruzie, zoals je het nog maar ­weinig ziet. Onschuldig, zonder doods­bedreigingen of vechtpartijen. En al ben ik inmiddels lang geleden opgehouden met moedwillig zoeken naar conflict, ik mag graag getuige zijn van wat lekker krampachtig weggeslikte ergernis.

Helaas. Sekslijnen, met die lullige radioreclameslogans (‘Nulsesnegenzeszeszes sèèèks, sèèèks’), zijn een relikwie. Manolo Blahniks werden passé. En Gooische vrouwen is gecensureerd, want Tippi Wan-grappen kunnen niet meer. Terecht waarschijnlijk.

Maar ergens is het jammer dat de tv-­­V-hals nu gebroederlijk naast de baron woont en de volkszanger beschaafd het glas heft met de oud-politicus. Het Gooi is gladgestreken, de kreukels zijn eruit. ­Misschien moet ik de nulzesdame eens opsporen en vragen of ze nog één keer, voor mijn lol, haar langbenagelde klauwen in het establishment zet. Dan beloof ik een beschaafde labrador te nemen. Met een jasje aan.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden