Plus Column

Het geluk zoeken we allemaal

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Het vliegtuig was nog maar amper opgestegen uit Valencia en de lampjes 'stoelriemen vast' brandden nog boven onze hoofden, toen de man naast mij zijn laptop openklapte.

Het zou nog ruim twee uur duren voor we op Schiphol weer vaste grond onder onze voeten zouden voelen, nog ruim twee uur voor we onze vrienden en familie de ogen konden uitsteken met onze zongebruinde gezichten, dus hij begon maar vast met een verslag.

Zijn vrouw las ondertussen een boek.

Beste Mirjam, schreef hij, we hebben weer flink wat huizen bekeken.

Dit was het moment dat ik wilde juichen in mijn stoel. Ik was in een aflevering van Ik Vertrek/Droomhuis gezocht beland, met optimistische maar vaak ook naïeve Nederlanders die al dan met niet de hulp van Sybrand Niessen (die veel te grote presentator die altijd met zijn hoofd tussen de balken van de cottages blijft steken) naar het buitenland willen verhuizen.

Ik moet zeggen: Moraira is het toch niet voor ons, ging hij verder. De Jalonvallei trekt ons veel meer.

Hier miste ik de beelden. Verlekkerende shots van groene bergen, KLM-blauwe zwembaden, fuchsiaroze bloemen en bejaarde Spanjaarden in kronkelige straatjes. Ik had namelijk geen idee hoe deze twee plaatsen eruitzagen. Spanje kende ik tot voor kort alleen van de snelweg naar Marokko.

Ze lieten ons vooral huizen van buitenlanders zien. Die wonen allemaal in grote, nieuwe huizen en dat is niet echt wat we zoeken. We blijven maar denken aan de finca die we tijdens ons eerdere bezoek zagen. Die is boven budget, maar heeft wel iets speciaals.

Neem de finca! dacht ik meteen. Op televisie ben ik ook altijd teleurgesteld in mensen die voor comfort (een karakterloze villa met zwembad) gaan in plaats van het oude boerderijtje, de ruïneachtige schuur of de kleine cottage.

Toegegeven, dat is vaak ook uit eigenbelang, want met die keuze begint het echte avontuur (lees: rampzalige verbouwingen en ruzies met het lokale bestuur) voor ons als kijker pas echt.

Het is ook een sport in te schatten voor welk huis mensen zullen gaan. En dit stel, dat expliciet had gevraagd om stoelen bij de nooduitgang, schatte ik in als comfortmensen. Als ­vijftigers die geen gympen dragen, maar Ecco-schoenen. Als mensen die niet in Amsterdam wonen, maar in het net iets rustigere Amstelveen.

Allemaal afgunst, natuurlijk. Want wat zou ik graag een huisje in het buitenland hebben. Een plek om te schrijven en te niksen, ver weg van nieuws en actualiteiten. We zijn allemaal gelukszoekers, dit stel niet uitgezonderd.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden