Plus

Het geloof heeft in de binnenstad plaatsgemaakt voor het toerisme

Patrick MeershoekBeeld Maarten Steenvoort

Lang geleden was ik een blauwe maandag misdienaar in de rooms-katholieke kerk. Ik verrichtte mijn werkzaamheden met de inzet en het enthousiasme die de leiding in het verre Rome van een tienjarige mocht verwachten, maar ook ik kon de massale uittocht van Nederlandse gelovigen in die jaren niet stoppen.

Nu is het met geloof net als met de musical Soldaat van Oranje: echt ophouden doet het nooit meer. Als verslaggever reisde ik ooit naar Limburg om met katholiek genoegen verslag te doen van een wonder dat zich daar in een klein dorp aan de Maas zou hebben voltrokken. Bij een gelovige mevrouw thuis was 's avonds in de huiskamer een plastic Mariabeeldje in tranen uitgebarsten.

Zodra dat nieuws zich had verspreid, was de woning spontaan veranderd in een buurtbedevaartsoord. Ik trof de gastvrouw in een kapel geworden woonkamer, compleet met tientallen brandende kaarsen, emmers met bloemen voor het beeldje en een paar krukken aan de muur als getuigschrift van een wonderbaarlijke genezing.

Dat technisch onderzoek door het bisdom inmiddels had uitgewezen dat de tranen kunstmatig waren opgewekt met vermoedelijk een haardroger in de hoogste stand, weerhield de gelovigen er niet van naar de woning te komen om bij de wenende madonna te knielen en te bidden.

Onze-Lieve-Heer heeft rare kostgangers, maar ook een groot aantal gewone voetgangers.

Enkele duizenden van hen kwamen het afgelopen weekeinde naar onze stad om in de nacht van zaterdag op zondag in de binnenstad de Stille Omgang te lopen, de zwijgende processie ter herinnering aan het Mirakel van Amsterdam van 1345.

Ik liep een rondje mee en vond het mooi om te zien hoe de bedevaart zich onhoorbaar en massief een weg baande door het rumoerige nachtleven van Amsterdam: giechelende meisjes op de fiets, aangeschoten toeristen en ongeduldig toeterende taxichauffeurs.

Vooral in de Warmoesstraat met zijn zinderende zucht naar zompig genot was het contrast tussen de twee werelden levensgroot, en overigens niet onaangenaam.

Het Mirakel op zich - een uitgebraakte hostie weigerde te verbranden in het vuur van de haard - speelt tegenwoordig geen belangrijke rol meer, wel de cultus die op het wonder volgde. Uit heel Europa kwamen honderden jaren achtereen grote drommen katholieken naar de Kalverstraat om de kerk te bezoeken die op de plaats van het wonder was opgericht.

Tegenwoordig is op dezelfde plek The Amsterdam Dungeon gevestigd - een officieel protest van het bisdom tegen de komst van het griezelpaleis haalde niets uit.

Het bevestigt dat het geloof in de binnenstad heeft plaatsgemaakt voor het toerisme, met zijn luidruchtige omgang van aanhangers uit de hele wereld die door Amsterdam sjokken, op zoek naar een biertje, een paar borsten en een wafel met Nutella.

Wellicht zal ook daar over zevenhonderd jaar met verwondering op worden teruggekeken.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool. Reageren patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden