James WorthyBeeld Agata Nowicka

Het gaat over James Worthy in de bioscoop: ‘Kerel is een viezerik’

PlusJames Worthy

Het motregent popcorn in de bioscoopzaal. Twee rijen achter mij zitten vier scholieren. Alle andere stoelen in de zaal zijn leeg. Het viertal praat over me, terwijl ze mijn achterhoofd met gepofte maïs besprenkelen.

“Ik ga nog liever dood dan dat ik alleen naar de bioscoop ga,” zegt een meisjesstem.

“Als ik zo oud ben en nog steeds geen vrienden heb, ga ik met een broodrooster in bad. Wat triest dit,” zegt een hoge jongensstem.

“Ik heb wel vrienden,” mompel ik.

“En hij gaat gewoon naar een romantische komedie. Denk je dat hij nog maagd is?” vraagt een andere meisjesstem. Deze klinkt nog gemener dan de eerste.

“No doubt, deze kerel heeft nog nooit een naakte vrouw gezien.”

“Zijn leven bestaat uit diepvriespizza’s en porno.”

“En hij heeft een kat die hij naar een middelmatige voetballer heeft vernoemd.”

“Hij is ook gek, hoor. Ik denk dat hij een douche­gordijn van mensenhuid heeft. Zo heeft hij soms toch het gevoel dat hij wordt aangeraakt.”

“Dus dat. Kerel is een viezerik. Hij heeft ook zeker een sterrenkijker op zijn slaapkamer staan, maar de planeten interesseren hem geen moer. Hij gluurt naar mensen. Naar mensen die wél een leven hebben.”

“Heeft hij snacks? Ik zie hem niet eten. Damn, hij is ook nog arm. Deze man is zo treurig. Ik word gewoon verdrietig van hem. Hé! Ga naar huis, treurwilg! Je maakt ons verdrietig.”

“Geen vrienden, geen vriendin, nog nooit aangeraakt, geen cent te makken en hij is kaal aan het worden. God is meedogenloos, hoor.”

“Heeft hij werk, denk je?”

“Ik denk dat hij ooit schoolconciërge was of zo, tot die ene dag.”

“Echt een vieze man dit.”

“Heeft hij ooit een vriendin gehad?”

Hell no! Hij ruikt naar sandalen en oude kaas.”

“Misschien heeft hij wel een keer een date gehad, maar dat die vrouw wegrende toen ze hem aan zag komen. Hij droeg een bodywarmer of zo. Hij is echt zo’n gozer die een bodywarmer draagt op een eerste date. Dan ben je echt kansloos.”

“Stel dat hij de laatste man op aarde is en jij bent er ook nog. Zou je hem dan doen? Om de mensheid te ­redden, weet je wel?”

“Ik weet het niet. Hij heeft denk ik een heel grote.”

“Dank je wel. Het is niet zo, maar dankjewel,” mompel ik.

“Hij is ook echt zo’n man die boos wordt als je goedemorgen tegen hem zegt als het drie minuten over twaalf is. Ik kan echt niet met zulke mensen.”

De film begint. Een vrouw in een regenjas kust een man in een normale jas.

“Dit is gewoon sciencefiction voor hem, haha!”

“IK HEB EEN VROUW EN KIND! EN IK HEB VIER VRIENDEN! IK HEB GEEN BODYWARMER EN HET MAAKT ME GEEN REET UIT OF HET MIDDAG IS ALS JE GOEDEMORGEN TEGEN ME ZEGT. IK NEEM GENOEGEN MET GOEDEMORGEN. IK HEB GEEN STERRENKIJKER EN OOK GEEN DOUCHEGORDIJN. IK LEG GEWOON EEN HANDDOEK OP DE GROND. IK BEN NIET BANG VOOR SPETTERS. EN AL JULLIE MOEDERS HEBBEN OP MIJN GEZICHT GEZETEN.”

“Hé, meneer, rustig aan, we proberen een film te ­kijken,” zegt de hoge jongensstem.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden