Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Het eerste Oranjetoernooi in zeven jaar zou zonder Frank Snoeks niet compleet zijn

PlusJohan Fretz

Het oude normaal leek lang ver weg, maar ontvouwt zich nu bijna achteloos. Als een geliefde die bij je is weggelopen en na een jaar doodleuk terug je leven binnenwandelt. De geliefde heeft blijkbaar de sleutel nog, staat opeens weer in je woonkamer, geeft je een kus in je nek, pakt een fles wijn uit je ijskast en gaat in je bed liggen. Alsof er niets is gebeurd.

Het leven lijkt alweer zo normaal, dat ik bijna medelijden krijg met de aanhangers van Willem Engel. Zij voorspelden ons 1984 van George Orwell, maar wie naar buiten gaat, ziet iets heel anders: 1969, zoals tijdens Woodstock. Een hete, losgeslagen en zinderende bende.

Waar moeten al die mensen straks nog tegen protesteren, wanneer alle regels worden opgeheven, er een streep gaat door de testsamenleving en het vaccinatiepaspoort? Heel misschien komt dan de rouw en het besef dat we allemaal nu eenmaal ergens houvast in hebben gezocht, om te kunnen omgaan met iets waarop we geen enkele controle hadden. De een ging broodbakken, de ander begon een revolutie.

Ik zal ook dingen gaan missen. Zoals Hugo de Jonges unieke poëzie. Ook aan ergernis gaat een mens zich hechten. Sterker: er zijn weinig dingen die mensen zo koesteren als de zaken waaraan ze zich doodergeren. ‘Wij zijn wel klaar met het virus/ maar het virus niet met ons’ en ‘Straks kunnen we het café de ruimte geven/ om weer gewoon café te zijn.’ Nou, dat laatste is gelukt.

Maar nu Hugo’s juweeltjes achter de horizon verdwijnen, al even ontraceerbaar als de megadonaties aan de CDA-campagnekas, en hopelijk samen met Ab Osterhaus en zijn vaten vol rioja, valt er wel een gat. Gelukkig wordt dat gat moeiteloos opgevuld door voetbalcommentator Frank Snoeks.

Snoeks is een man van wie ik veel houd. Er zijn mensen die Snoeks haten, maar ook díe houden van hem (zie de regel over liefde en ergernis). Het eerste Oranjetoernooi in zeven jaar zou zonder Frank Snoeks incompleet zijn.

Nederlanders zijn gek op mensen die hardop zeggen wat iedereen denkt. Frank Snoeks zegt juist hardop wat niemand denkt. Niemand anders, behalve Frank Snoeks. Tijdens Nederland-Oekraïne: ‘We zijn er weer bij/ Het lange wachten is voorbij/ Tegen een ploeg die weinig creëert/ Maar altijd wat produceert / Als je even kijkt naar het gevoel/ dan is 2-0 voor komen/ Het dan 2-2 zien worden/ In de moppermodus raken/ En alsnog met 3-2 winnen/ Dan is dat veel mooier dan/ Met 3 of 4-0 winnen/ Dit gaat veel dieper/ Er is veel goeds gebeurd/ Die tegengoals waren bittere pillen/ Maar er is genoeg goed gegaan/ Om te zeggen/ Hier zit muziek in.’

Terwijl ik Snoeks aanhoorde en de bal zag rollen, voelde ik het tot in mijn vezels: ja, het oude normaal is definitief teruggekeerd. Als een geliefde, die opnieuw, ongevraagd je leven binnenwandelt. Frank Snoeks die opeens weer in ons bed ligt. Laten we het maar gewoon toegeven: dit is alles waar we het afgelopen jaar naar hebben verlangd.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft op woensdag en zaterdag een column voor Het Parool.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden