Het coronavirus houdt zich schuil. Het daagt ons uit

PlusTheodor Holman

Het coronavirus houdt zich schuil. Het daagt ons uit.

“Kom maar,” zegt het, “kom maar, kom maar dichterbij. Kom maar opa en oma. Kom maar op het festival, jongelui. Kom maar weer in het café.”

En ik ga durven.

Ik ga gaan.

Ik ga voorzichtig zijn in het besef dat daarvan delen zullen afsterven. Voorzichtigheid lijkt niets, maar is een zwaardere last dan je denkt.

Iemand heeft me al op de schouders ­geslagen.

Er is ook al iemand op me afgekomen met uitgestoken hand.

“Doe niet zo kinderachtig!”

Hand nog niet aangenomen. We waren wel dichtbij.

Maar ik dans al niet meer op anderhalve meter door het leven, ik sjok weer als vanouds, bijna gedachteloos, door de straten. Als we maar niet tegen elkaar opbotsen.

We wilden naar café ’t Smalle om Bas te ­herdenken die daar lang geleden werkte en afgelopen week opeens is gestorven.

Zijn dood bedroefde ons. Maar toch zijn we niet gegaan omdat we bang waren dat het daar te druk zou zijn, en ook omdat we daar niemand meer kennen. De Tijd heeft al aardig wat stamgasten weggegrist.

Terugkeren naar de plekken waaraan je mooie herinneringen hebt, is een vorm van rouwen. En wanneer je dan niets meer herkent en tevergeefs de oude bekenden zoekt en ook weet dat Bas er nooit meer zal zijn, dan is dat niet bevorderlijk voor je gemoed. Dat gemoed wordt al zo op de proef gesteld.

Verdomme – je wilt met een schroefdop deze tijd vastdraaien, maar de dop past niet meer en dus blijft alles bruisen en sissen.

Je krijgt de neiging te roepen: “Waar ben je, virus?” Maar als jij weet waar het is, weet het virus ook waar jij bent. Beter hou je je mond.

Je kijkt nog maar eens naar het nieuws.

Ach, er liggen nog maar 78 mensen met corona op de intensive care. In het ziekenhuis gaat het weer z’n normale ­gangetje.

En er is een draaiboek gepubliceerd: wie krijgt een ic-bed in geval van schaarste? Ik lees het diagonaal en besef dat ik beter niet ziek kan worden.

Verder wil een ruime meerderheid in de Tweede Kamer een extern onderzoek naar het coronabeleid van het kabinet.

Rutte was tegen.

Toch vinden ze daar dus ook al dat de alarmbellen uit kunnen.

Het waren maanden met een benauwde rouwrand.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden