Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Het CDA was weer aan het kreunen. Het was een naar gezicht

PlusTheodor Holman

‘Waar ligt het CDA zuster?”

“Zaal 8, mijnheer.”

En inderdaad, daar lag hij. Het was moeilijk om je voor te stellen dat dit ooit een machtig leider was. Natuurlijk wisten we dat hij nogal corrupt was geweest. Baantjes verdelen, nepotisme, af en toe wat vanagtiaans antisemitisme, een lubbershandje op een bil of een balkenende-uit­glijer, maar toch altijd een grote verdediger van het midden.

En nu?

Geen schim meer… Of eigenlijk juist wel een schim, maar niets méér. Toch wist hij een glimlach (of een grimas) op zijn gezicht te toveren toen hij iets wilde zeggen.

“Heb je gezien wie hier naast me ligt?”

Ik keek. Tja, dat was ook niet best. Een oud, eigenwijs omaatje. Wat amechtig. Een verveelde trek om de mond, hooghartig, betweterig.

“Het is de PvdA,” zei ik.

“Ja, leuk hè,” zei het CDA.

Ach, dat zie je vaak bij die ouden van dagen: ze zijn in nutteloze concurrentie met elkaar.

“Daar gaat het ook niet goed mee hoor,” zei ik.

“Moet je kijken wie haar handje vasthoudt. Die totebel.”

“Je bedoelt GroenLinks?”

“Ja… Ze wil haar ten huwelijk vragen, maar ze wil nog niet.”

“Ach, wat kan het jou schelen?”

Er klonk een rocheltje.

“Waarom… Waarom kom je mij eigenlijk bezoeken?” vroeg het CDA.

“Medelijden,” antwoordde ik, “ik ga straks nog even naar de PvdA. Ook uit medelijden.”

“Medelijden… Dat zat wel in ons geloof, maar niet in onze handelingen. Wij waren wel verplicht medelijden met onszelf te hebben. Anders was het al veel eerder met ons gebeurd.”

Het CDA raakte vermoeid. Ik bleef nog even aan het bed en besloot de PvdA gedag te zeggen.

“Ik ga niet dood!” zei ze.

“Nee oma, u gaat niet dood,” zei GroenLinks die ernaast zat, “maar u bent wel oud.”

“Oud? De duvel is oud!”

“Ja, u dus,” zei ik per ongeluk.

“Wat kom je doen?” vroeg PvdA.

Ik zuchtte en zei: “Als u zich weet los te weken van die GroenLinks, dan zult u snel beter worden. Dan krimpt u niet, maar groeit u binnenkort weer.”

“Ik heb mijn jawoord al gegeven!”

“Ja! Oma heeft haar jawoord al gegeven!”

De PvdA deed weer ouderwets. Wat wilde ze nu duidelijk maken? Dat ze niet op eigen benen kon staan? Voelde ze zich zwak? Dat moest haast wel.

Het CDA was weer aan het kreunen. We keken er allemaal van op. Het was een naar gezicht.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden