Plus Column

Het boek zou uit het openbaar vervoer verdwijnen

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Onlangs ontmoette ik tijdens een salon fotograaf Reinier Gerritsen. Hij vertelde over zijn project The Last Book. Het idee daarvoor kreeg hij toen hij, zwervend door de metro's van New York, ineens besefte dat de smartphone ons leven overnam.

Het zou niet lang meer duren voordat het boek uit het openbaar vervoer zou verdwijnen. Vijf jaar geleden telde hij per wagon nog zo'n dertig passagiers met een papieren boek, nu waren dat er nog maar een stuk of vier.

Gerritsen besloot de laatste lezers te fotograferen, zonder dat ze het doorhadden. Het leverde een prachtige reeks portretten op van passagiers, diep verzonken in boeken die net zo divers waren als zijzelf.

Tijdloze titels van Maya Angelou, Aristoteles, Paul Auster, Agatha ­Christie, Jonathan Franzen.

Een verband tussen het uiterlijk van de passagiers en het boek was er niet, zag ik toen ik later thuis de honderden foto's bekeek. Aristoteles werd gelezen door een zwarte jongen met ­dreadlocks, een punker las Salman Rushdie, een Aziatisch meisje Flaubert. Ik schaamde me dat ik daar zo blij verrast door was.

Van de week zat ik in metro 53 naar Gaasperplas. Tegenover me zat een vrouw, die niet alleen de aandacht trok vanwege de twee stoelen die ze innam, maar ook vanwege de ruzie die ze per telefoon uitvocht.

In het Egyptisch. De adertjes op haar slapen stonden op knappen. Ezel! Stuk stront! Wat dacht hij wel niet. Om haar heen keek af en toe iemand fronsend op van zijn telefoonscherm.

Naast me checkte een vrouw onverstoorbaar het nieuws op haar AT5-nieuwsapp. Er was weer een schietpartij geweest. Op de foto bij de tekst was een afgezette straat te zien, met een politiebusjes en een witte tent. Het ging over Nieuw-West, maar het had overal in de stad kunnen zijn.

Rechts van mij speelde een jongen een computerspel op zijn telefoon. Een game zonder wapens, maar met racende auto's. Het zag er best gaaf uit, ondanks het kleine scherm. De jongen ging er helemaal in op.

Mensen of niet: deze wagon was zijn Ferrari, het spoor zijn Formule 1-circuit. Met gestrekte armen hield hij het stuur onder controle en hij bewoog mee in de bochten.

Waren deze mensen vleesgeworden clichés? Misschien wel. Wat de rest van de coupé op zijn telefoon deed, geen idee. Ik had er inmiddels wel fantasieën over.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden