Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Het boek kwam met een doe-het-zelf-pakketje

PlusMarjolijn De Cocq

Het kwam met een doe-het-zelf-pakketje, het boek Vogels als huisgenoten van de Britse ornitholoog en musicus Len Howard (1894-1973): een setje houten plankjes, in elkaar te klikken als vogelhuisje. ‘Om de vogels rondom je huis een warm welkom te heten en het kijk-, luister- en leesplezier te vergroten.’ Met de hartelijke groeten van uitgeverij Cossee.

Ik had juist mijn diepste verlangens naar een vogelhuisje uitgesproken. Want ik ken iemand die een vogelhuisje heeft gebouwd en daar zit een mees in. En nu wil ik ook een mees, in plaats van die krijsende, kattenbrokjesrovende eksters die via de open balkondeuren ons huis binnen komen en daarbij kijken alsof niet wij, maar zij de hypotheek afbetalen.

Dus heb ik lekker dat vogelhuisje in elkaar zitten knutselen en ben ik nu in afwachting van een mees. Een roodborstje mag ook, trouwens, of een mus of een merel – ik weet niet precies op welke vogelsoort het vogelhuisje is toegesneden. Maar als zich een vogel aandient, zal ik die determineren met Len Howard bij de hand. En als het inderdaad om een mees gaat, dan zal ik uitzoeken of het een pimpelmees betreft, een koolmees, een glanskopmees of een zwarte mees.

Wie weet ontpopt zich dan de vogelaar in mij. Want het is wel een zeer aanstekelijk boek, dat in 1953 verscheen als Birds as Individuals en is vertaald door Gr. Grose Rolfs. Eva Meijer, die haar roman Het vogelhuis baseerde op het leven van Howard, schreef het voorwoord over de intrigerende auteur. Na haar carrière in de muziek – ze was altviolist in het London Symphonic Orchestra – had ze een huisje in het dorp Ditchling gekocht dat ze Bird Cottage noemde en openstelde voor vogels. ‘Letterlijk: ze hield de ramen open,’ schrijft Meijer. ‘Al gauw vlogen ze naar binnen, en begon een leven van hechte vriendschappen met vogels in de buurt, vooral met de koolmezen.’ Ze leerde vogels zien als individuen met een unieke persoonlijkheid, en publiceerde twee vogelstudies.

Meijer heeft het Bird Cottage bezocht in ­Ditchling, een rijk dorp ten zuiden van Londen. Howard had het nagelaten aan een natuurorganisatie die beloofde er een vogelopvang van te ken, maar het vrijwel direct na haar dood verkocht om schulden mee te dekken. Op een oude eik na werden alle bomen in de week na haar dood gekapt. Howard ligt in een naamloos graf, maar nu is er deze heruitgave die haar erfenis levend houdt.

Haar koolmezen kende Howard allemaal persoonlijk. Ze begroetten haar met ‘hie-hoy’, lees ik nu, en gaven haar vogelkusjes met hun snavel tegen haar neus. Ze beschrijft ze als slimme, zelfbewuste persoonlijkheden. Ja, doe toch maar liefst een mees. Een koolmees.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden