Natascha van WeezelBeeld Agata Nowicka

Het blijkt niet zo makkelijk om gedwongen te onthaasten

PlusNatascha van Weezel

Mijn yogalerares kijkt me aan vanaf het scherm van mijn laptop. Ze ziet er even kalm, mild en vrolijk uit als altijd. Alsof er geen vreselijk virus over de wereld raast. Alsof zij immuun is voor de angst die daarmee gepaard gaat. Zij wel, denk ik met een mengeling van bewondering en irritatie.

“Bedankt dat jullie er zijn,” zegt ze. Haar stem kraakt een beetje door de microfoon die niet helemaal goed lijkt afgesteld. Misschien moet zij ook wennen aan ­digitale yoga. “Sluit je ogen en verplaats je gedachten naar je binnenwereld. Verder hoef je nergens aan te denken.” Ik sluit mijn ogen en probeer nergens aan te denken. Mijn kat klimt op schoot.

“Als we ons volledig overgeven aan de nieuwe werkelijkheid vinden we authentieke rust in onszelf. Leer onthaasten. Je bestaat. Dat is genoeg.” De yogadocente begint een mantra te zingen. Mijn kat knabbelt inmiddels aan de handdoek die ik gebruik als geïmproviseerde yogamat.

Leren onthaasten. Zo moeilijk zou dat niet moeten zijn als je nauwelijks werk hebt, sociale distantie houdt en alleen op straat komt voor een paar boodschappen. In theorie klinkt het niet verkeerd: zeeën van tijd door een lege agenda. Maar mijn hoofd is het daar niet mee eens. Sinds ik min of meer thuis zit opgesloten, draaien mijn hersenen juist overuren.

Ik tob over mijn moeder. Wat als zij straks ziek wordt? Daarnaast ben ik, in mindere mate, ook bang dat ikzelf ziek word. Wie zorgt er dan voor mij? Ik maak me zorgen om de duizenden zieke Nederlanders, zorgen om mensen in Italië die niet meer begraven kunnen worden, en zorgen om de vluchtelingen op Lesbos die vogelvrij zijn wanneer het virus ook daar toeslaat.

Het blijkt overigens niet zo makkelijk om gedwongen te onthaasten als je gewend bent aan een maatschappij waarin alles altijd sneller en beter kan. Ik heb geen kinderen, dus ik hoef geen thuisonderwijs te geven. Toch betekent dit niet dat ik het mezelf toesta om te luieren; ik heb me voorgenomen om deze periode zo zinvol mogelijk te besteden. Ik moet minstens dertig boeken lezen. Ik moet alle driehonderd documentaires bekijken die het Idfa gratis online heeft gezet. Ik moet mijn huis grondig schoonmaken. Ik moet kaartjes sturen naar mensen die het moeilijk hebben. Ik moet eindelijk eens leren koken. Ik moet elke dag aan digitale yoga doen. Ik moet…

“Leer onthaasten,” herhaalt mijn yogalerares. Ze heeft gelijk. Waarom moet alles altijd zinvol zijn? Ik ben geen arts, verpleegkundige of iemand met een ander onmisbaar beroep. Eigenlijk hoef ik helemaal niets. Behalve gezond blijven, niet hamsteren en anderhalve meter afstand houden.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden