null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Het afgelopen jaar stond voor mij in het teken van opladen

PlusErik Jan Harmens

Het afgelopen jaar stond voor mij in het teken van opladen. Om te beginnen van mijn mobiele telefoon, die moet meerdere keren per dag aan de kabel. Nooit bereikt hij het niveau van 0 procent, ik ben het uitvallen altijd voor. Zo rij ik ook nooit de benzinetank van mijn auto leeg, ik heb altijd nog wat over bij de pomp.

Mijn oortjes laad ik ook dagelijks op en oortjes zijn een ander woord voor: draadloze in-earhoofdtelefoon. Ik draag ze tijdens het wandelen en tijdens het hardlopen en het zijn de enige die niet de hele tijd uit mijn schelp vallen. Dat komt doordat ik ze helemaal vastdraai in het smeer. Goor, maar het werkt wel.

Tijdens het hardlopen luister ik naar gesproken interviews. De meest indrukwekkende dit jaar was voor mij aflevering 115 van de Jocko Podcast, waarin de ene ex-marinier (Dakota Meyer) wordt ondervraagd door de andere (Jocko Willink). Het gesprek duurt uren en gaat over uitgezonden worden naar Irak en Afghanistan. Ik ben een van de laatste militaire dienstweigeraars van Nederland en heb het om principiële redenen vertikt om te leren hoe ik een geweer moet bedienen. Na het luisteren van deze podcast realiseerde ik me dat ik in tijden van oorlog afhankelijk ben van dit soort mannen, die met gevaar voor eigen leven voor mij de kastanjes uit het vuur halen.

Wat ik ook dagelijks oplaad, is mijn draadloze on-earhoofdtelefoon. Er zit noise cancelling op, wat ideaal is voor mensen met een overgevoeligheid voor geluid. Ik draag ’m als de glazenwassers komen met de doenkdoendoenk-muziek uit hun bouwradio. Of als de visite naar de plee gaat: ik wil niets horen van wat ze daar uitspoken, dus cancel ik hun noise.

Wat verder nog regelmatig wordt opgeladen: mijn opnameapparaat voor interviews, mijn hesje met verlichting voor als ik in het donker ga joggen en het zendertje dat ik aan het tuigje klik van mijn hond Nina. Daarmee kan ik haar op mijn telefoon volgen als ze ontsnapt. Helaas kan ik Nina niet radiografisch terug bewegen, ze moet het zelf doen. Soms vraagt iemand in het park waarvoor het is en dan antwoord ik dat het een gps is. “O, gelukkig,” zegt de ander dan, “ik dacht dat het iets was waarmee je op afstand elektrische schokken aan je hond kunt toedienen.” De enige die ik op zo’n moment onder stroom wil zetten, is de persoon tegenover me. Minstens duizend volt en minutenlang.

Wie ik in 2020 regelmatig heb moeten opladen was ikzelf, al bereikte ik in tijden van lockdown gelukkig nooit het niveau van 0 procent. We leven nog en niet zo’n beetje ook. Ik wens u veel energie toe in het nieuwe jaar. We’ve got the power!

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden