Plus Column

Het absolute hoogtepunt waren de toespraken van de jongeren zelf

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Ik was in San Francisco voor de International Congress of Youth Voices, namens Noordje: een organisatie die kunst- en taalprojecten initieert voor jongeren in Amsterdam-Noord, onder leiding van Saskia Noordhuis. Meer dan honderd jongvolwassenen kwamen bij elkaar in de Bay Area om ambities en zorgen te delen. Het weekend stond in het teken van kunst en activisme: artivisme.

Op de eerste avond maakten we een boottocht tussen de Bay Bridge en Golden Gate Bridge. Ik sprak met Jeffrey uit Hongkong, A'Lyric en Talon uit New Orleans, Itumeleng uit Johannesburg, Salvador uit Puerto Rico, Zainab uit Kopenhagen en Sachin uit Nepal.

Al varend langs gevangenismuseum Alcatraz, werden we toegesproken door John Lewis, die met Martin Luther King de protestmars leidde van Selma naar Montgomery in 1965. Met een stralende lach en een trotse blik vertelde hij hoe vaak ie in de cel was beland voor zijn burgerrechtenactivisme. "Get in trouble. Necessary trouble."

De daaropvolgende dagen kwamen de oprichter van Twitter, de maker van de serie 13 Reasons Why, Chimamanda Ngozi Adichie, Khaled Hosseini en organisator Dave Eggers zelf aan het woord. Maar het absolute hoogtepunt van het weekend waren de toespraken van de jongeren zelf.

Van de vijftienjarige Salvador die na de orkaan in Puerto Rico geld inzamelde voor mensen die zonder stroom zaten én meteen afdwong dat er meer en beter zou worden onderwezen op scholen over klimaatverandering, tot de twintigjarige Samuel die, als Ethiopisch-Amerikaanse jongen wonend in Oakland, zich afvroeg waar alle verschillende definities van black-toevoegingen in de Amerikaanse taal en maatschappij vandaan komen en waar ze anno 2018 nog toe dienen.

Tot slot kwamen we bij elkaar in The San Francisco War Memorial om ons manifest samen te stellen, dat inmiddels is gepubliceerd door The Guardian. Hoe onbevangen iedereen acties formuleerde, was even ontroerend als inspirerend. Waarheid boven beleefdheid.

Terwijl we rondtrokken door de stad, met onze idealen onder de arm, passeerden we de enorme ­armoede en dakloosheid, onder andere in de buurt Tenderloin. "There is nothing tender about Tenderloin," zei comedian Dave Chappelle ooit.

Tien jaar geleden was ik voor het eerst in San Francisco en las ik The Catcher in The Rye van J.D. Salinger, terwijl Barack Obama net was gekozen als de vierenveertigste president van de Verenigde Staten en Kobe Bryant een van de mooiste buzzerbeaters uit de NBA-geschiedenis scoorde. Ik stond op het punt om voor de tweede keer te blijven zitten in 5 vwo.

Op die plek en op dat moment besloot ik om alleen nog maar mijn eigen plan te trekken en te stoppen met het realiseren van andermans dromen. Nu, een decennium later, denk ik dat de volgende stap naar volwassenheid en menselijkheid is om dit individualisme om te buigen naar collectivisme. Of op z'n minst te streven naar een situatie waar de twee in evenwicht naast elkaar kunnen bestaan.

Rest mij enkel nog af te sluiten met de wereldberoemde woorden van de wereldberoemde oud-gouverneur van de staat Californië: I'll be back.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden