Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Herr Covid maakt duidelijk dat we graag doen alsof iets niet bestaat

PlusTheodor Holman

Toen we nog op de balkons stonden om het zorgpersoneel te bedanken en onze angst weg te klappen, heerste er een coronasfeer in ons land. Het was alsof we een overstroming meemaakten waar geen dijk tegen was opgewassen. Het virus steeg ons tot de lippen. We konden elkaar alleen helpen door geen hand uit te steken, door niet bij elkaar te zijn, maar juist door afstand te houden. Op ademen heerste net geen verbod, maar we hielden vanzelf wel onze adem in, in de hoop het niet benauwd te krijgen. Alles werd in die tijd nog omgekeerd.

“Ik ben negatief!’”

“Ah, gelukkig.”

We waren solidair uit noodzaak.

Die sfeer is verdund. Hij is niet weg, hij zwerft en zweeft wat om het virus heen. Men wil zo graag die oude gemoedelijkheid terug dat men net doet alsof het virus al is verdwenen.

Daar kwam nog bij dat corona de dialoog der generaties verstoorde. Jeugd kon feestvieren, de ouders zouden dan een beetje ziek worden, opa en oma zouden sterven. Maar die waren al oud.

Als er iets is wat Herr Covid duidelijk heeft gemaakt, dan is het dat we graag doen alsof iets niet bestaat. Ook al zijn we wat ouder geworden, we reageren als een kind van twee dat een dekentje over het hoofd trekt en denkt dat niemand hem ziet. “Kiekeboe!”

2020 is ook het jaar van de toeslagenaffaire. Hetzelfde verschijnsel. Memo’s die oplossen in het niets, zogenaamd verkeerde interpretaties van wetsteksten, te late reacties; alles verdween in de muil van vraatzuchtige papiermonsters die bestaan uit ordners, mappen en verouderde computerbestanden. Maar eigenlijk is het ’t dekentje over het hoofd. Het is er wel, maar we doen alsof het niet heeft bestaan. Waar corona de ouderen opvreet, vreet de toeslagenaffaires onze rechtstaat weg.

De grote vraag is wiens schuld het is. Kun je die helder vaststellen? Heb je schuld als je iets niet weet wat je behoorde te weten? Maar als het je niet is verteld? Heb je ook schuld als je iets niet hebt gevraagd? Schuld trekt ook graag een dekentje over ’t hoofd.

Hoe kan het, bijvoorbeeld, dat wij – Nederlanders – nu de enigen zijn in Europa die nog niet worden gevaccineerd en moeten wachten tot het 8 januari is? Elke antwoord van Hugo de Jonge is zo’n dekentje.

Het kiekeboedenken typeerde 2020.

“Kiekeboe!”

En dan wordt het dekentje weggetrokken..

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden