null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Heimwee: het is zo’n 5150 dagen geleden dat ik een bal raakte

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Op het trottoir, voor een open deur, twee voetbalschoenen. De rechter staat, de linker ligt op zijn kant. Tussen de achterste noppen een pluk gras.

Puma’s.

Meteen zie ik mezelf weer met mijn neus voor de ruit staan bij Sporthuis Claus om naar die schitterende Puma Cruijffs te kijken, met oranje merkteken. (Ik kreeg ze pas toen iedereen op Adidas River Plate’s speelde.)

Die twee voetbalschoenen. Met die lange veters kunstig over de tegels uitgespreid. Op de neus van de rechter nog wat kalk.

Een stilleven. Een steek van jaloezie.

Soms hoor ik buurjongetjes roffelend over straat rennen, en weet ik dat ze hun voetbalschoenen al aanhebben en zo naar de training gaan. (Dat geluid moet ook in de raket mee op zoek naar andere beschavingen.)

Ik heb geen voetbalschoenen meer. Veertien jaar geleden werd de knieschijf van mijn linkerknie geschopt. (Ik wist ook niet dat dat kon.) Het was een ongeluk, ik en mijn teamgenoot Steve wilden tegelijk een bal wegtrappen. Ik raakte de bal, Steve mijn knie.

Zes weken gips, nooit meer gevoetbald. Einde van een tijdperk, dat in maart 1974, direct na mijn achtste verjaardag begon (een 3-1 uitoverwinning op Concordia Wehl), en eindigde op 8 mei 2008 (een 3-0 zege op Bersbengels 3).

Geen idee wanneer ik de voetbalschoenen, die in een plastic tas samen met de langzaam wegterende scheenbeschermers, heb weggegooid. Ik denk dat ik het heb verdrongen. Het waren Adidassen, geloof ik, of Nikes.

Kort voor ik die voetbalschoenen op straat zag liggen, ontving ik een mail van GeuzenMiddenmeer. Of ik me wilde inschrijven voor het Sixentoernooi.

Weer een steek van jaloezie. Of heimwee, of hoe je het ook wilt noemen.

Maar. Ik ben nooit lid van GeuzenMiddenmeer geweest.

Jongste Dochter wel. Zo’n drie seizoenen hulde ze zich in het rood-zwartgestreepte shirt. In die tijd maakte ze twee doelpunten.

Het laatste tijdens een toernooi van haar eigen club. Ik schreeuwde zo hard dat ze tot het einde van de wedstrijd vermeed naar me te kijken. Ze wonnen de beker. Het was haar laatste dag als voetbalster, ze had er geen zin meer in. Ze zei dat het niet aan mijn geschreeuw lag. (Haar voetbalshirt heb ik nog ergens bewaard.)

O, en deze dagen weer overal de geur van vers gemaaid gras. (Potje mee in de raket.) Het is zo’n 5150 dagen geleden dat ik een bal raakte.

Zes tegen zes op een half veld. Met na de prijsuitreiking de ‘traditionele kipsaté’.

In de keuken schiet ik een hondenbrokje tussen de poten van Bep door.

Buiten hoor ik iemand de twee voetbalschoenen tegen elkaar slaan om ze van gras en modder te ontdoen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden