Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Heel Nederland zal een semantische discussie voeren over wat er is gebeurd met een zekere kaars

PlusJohan Fretz

Johan Fretz

Natuurlijk: ook voor mij is de verleiding groot om vol op het orgel te gaan in de wekelijkse Hollandse cultuuroorlog. Om woedend te wijzen op de hypocrisie van mannen die nog net niet riepen dat Akwasi en Bilal Wahib publiekelijk gestenigd moesten worden, maar die zichzelf na hun eigen fouten telkens tot slachtoffers bombarderen. Om te schrijven over de beroemde tv-recensent die zelf voortdurend op televisie is (alsof restaurantrecensent Hiske Versprille elke dag naast de chefkok zou gaan staan om nog een potje mee te koken en er vervolgens een stuk over schrijft).

Maar reageren op het circus komt meestal feitelijk neer op er aan deelnemen. En hoewel dat flink wat likes en applaus oplevert binnen de eigen gelederen, draagt het juist bij aan het grootste doel van degenen die de status quo in stand willen houden: afleiden van waar het werkelijk om gaat. Toevallig is dat een van de specialiteiten van de heren van Vandaag Inside.

Ook na Black Lives Matter, toen er zowaar heel even een collectief besef indaalde dat ook in Nederland fundamenteel racisme bestaat, kaapten Derksen en co de spotlights weg (met een onverbloemd racistische opmerking die als onbegrepen grap werd uitgelegd). En ook toen greep het Nederlandse medialandschap die kans met beide handen aan om het maar niet meer over racisme zelf te hoeven hebben. Zo zal het ook nu weer gaan.

Heel Nederland zal de komende weken een semantische discussie voeren over wat er in de jaren zeventig precies is gebeurd met een zekere kaars. Niemand zal benoemen dat die walgelijke anekdote niet als een schok zou moeten komen uit de mond van iemand die het al weken opzichtig opnam voor het zoontje van de baas en die beweerde dat Marco Borsato, die momenteel wordt vervolgd voor seksueel misbruik van een destijds minderjarige vrouw, ‘al genoeg gestraft is’. Nee, in plaats daarvan zal de hoofdzaak weer vrolijk naar de achtergrond worden geduwd.

Maar laten we deze keer bij de les blijven. Er is maar één hoofdzaak: de verkrachtingscultuur, waarin seksueel geweld en seksueel grensoverschrijdend gedrag schaamteloos worden gebagatelliseerd en weggelachen, is in Nederland nog altijd springlevend. Ook na de wereldwijde MeToobeweging, ook na de theatrale volkswoede om de Boosuitzending over The Voice, blijven veel mensen ervan overtuigd dat niet het slachtoffer, maar de pleger wordt benadeeld en domweg de dupe is van een overspannen tijdgeest.

Opnieuw kregen vrouwen (en ja-ha: ongetwijfeld ook wat mannen, maar laten we eerlijk zijn: vooral vrouwen) die slachtoffer zijn geweest van seksueel misbruik, deze week de boodschap te horen dat een flink deel van dit land zich niet wezenlijk om hun leed bekommert. Dat ze slechts figuranten zijn in de zoveelste treurige mediasoap rondom Derksen, en dat ze maar beter hun mond kunnen houden, omdat ze anders aanstellers zijn die het zelfgenoegzame feestje verpesten van mannen die zichzelf ten onrechte de nazaten wanen van de Franse Revolutie.

Maar laten wij, te midden van dit mediacircus, die slachtoffers wél centraal stellen en luid en duidelijk zeggen: jullie worden gehoord, en wij staan vierkant achter jullie.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft elke zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden