Lezersbrief

'Heeft niet ieder mens het recht om geluk te zoeken?'

Paroollezer Pieter Landman sprak laatst iemand - een best aardige man overigens - die zei: 'Het zijn allemaal gelukszoekers.' 'Ik kon het niet laten om mijn stem te verheffen en er vol in te gaan.'

Beeld AFP

Ik ben alweer een paar jaar vrijwilliger op het Montessori College Oost, een bijzondere school met achthonderd leerlingen uit meer dan zeventig landen.
Mijn plek is op de vijfde verdieping, maar ik ga nooit met de lift.

Ik neem de trap en loop tussen pubers uit alle hoeken en gaten van onze planeet. In een geur van puberzweet passeer ik een wereld van jonge mensen met allemaal hun plannen en dromen voor de toekomst.

Sommige leerlingen hebben extra steun nodig als het gaat om het lezen van het Nederlands. Ze komen dan met twee of drie uit hun reguliere klas, om op hun eigen niveau met me te lezen.

De laatste weken lees ik met kinderen uit Iran, Egypte, Syrië, Ghana en de Dominicaanse Republiek. Vorige week kreeg ik een nieuwe leerling. Ik vraag dan zeker de eerste keer niet al te veel, maar wel hun naam, leeftijd en waar ze vandaan komen.

Ik zie een jongen van veertien jaar tegenover me. Er schuilt vrolijkheid in zijn ogen, zijn zwarte haar zit strak in een scheiding en mooi naar achteren gekamd. Het is vooral zijn open gezicht dat mij nieuwsgierig maakt.

"Waar kom je vandaan?"

"Uit Syrië, meester."

"En waar in Syrië?"

"Uit Aleppo."

Ik kijk hem aan en denk: mijn God, Aleppo, die stukgeschoten stad, de beelden kennen we allemaal. Hoe kan een kind zo'n open en vrolijke uitstraling hebben?

Het is fijn om met hem te lezen, ik hoop dat hij ook het leuk vindt. Hier op een school waar hij welkom is en zonder angst kan leven. Wat zal zijn toekomst zijn? Hier blijven? Ooit teruggaan? Het maakt mij geen bal uit, als hij maar gelukkig wordt.

Ik sprak laatst iemand - een best aardige man overigens - die zei: 'Het zijn allemaal gelukszoekers.' Ik kon het niet laten om mijn stem te verheffen en er vol in te gaan. Heeft niet ieder mens het recht om geluk te zoeken?

Na de herfstvakantie vroeg ik aan twee zusjes, die ook uit Syrië komen en nu buiten Amsterdam wonen, of ze een fijne vakantie hadden.

"Nee," zeiden ze in koor. Thuis is het huis vaak vol met ouders, broers, zussen en soms nog meer familie. Ze gaan niet veel naar buiten. Buiten is onbekend, ze weten de weg niet goed en hebben ook niets te besteden.

Vakantie voorbij, de school begint weer. Heerlijk toch, daar zien ze hun vrienden weer.

De lessen voor vandaag zitten erop. Thuis dwalen mijn gedachten af naar al die jonge mensen met een toekomst vol onzekerheden, en dan voel ik mij gelukkig dat ik dit mag doen. Ook ik ben een gelukszoeker.

Pieter Landman, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden