Plus Column

Hebben wielrenners echt zo'n hekel aan e-bikers?

Thomas Acda Beeld Wolff

Het is schitterend weer! Beetje koud, maar ik moet trainen voor de Tour du ALS. Ik rij als een zonnetje op mijn nieuwe e-bike. Er zitten wel vijf verschillende standen op maar ik rij gewoon high. Je hebt ook 'auto' en 'normal', geloof ik, ik weet het niet. Ik zap erlangs als ik naar high onderweg ben.

Gaandeweg langs de schitterende Amsteldijk (wat moet een mens doen om hier te mogen wonen, zeg?) valt me iets op. Ik word niet begroet. Elke keer als een tegemoetkomende wielrenner mij in het vizier krijgt en ik al aanzet tot een vriendelijk 'Mogge!' wordt er opzichtig weggekeken.

Waarom? Alles klopt! Wielrennersbroek met ingenaaide zeemleren lap. Erg geestig als je op een terras zit en een kluitje renners komt aanlopen. Een beetje zwaaiend met de benen wijder dan normaal. Alsof ze in groepsverband het toilet niet hebben gehaald. Ik heb een redelijk strak jasje aan, bidonnetje gevuld. Ik heb zelfs een helm op. Hier, weer een! Rijdt zowat de sloot in tijdens zijn poging mijn vriendelijke glimlach te ontwijken.

"Aan de kant! Aan de kant!"

Ik rij al aan de kant! Zeven dik in de veertig zijnde buikjes zoeven me rakelings voorbij. In hun op internet gekochte ­Raleigh- en Rabobankshirtjes. De bezorging was zo traag dat ze er een buikje van ­kregen.

"Amateur!"

Ja, natuurlijk ben ik een amateur! Net als jullie! Poffertjes! Ik zie een bankje aan de Amstel en besluit te gaan lunchen. Als ik bijna bij het bankje ben, wacht ik even met oversteken om weer zo'n fanatiekeling voor te laten gaan. Ik kijk niet eens meer op om te groeten. Rij nou maar voorbij, denk ik, maar hij stopt ook. En zo zitten ineens twee vreemden allebei aan hun boterhammen het water over te turen. Dan vraag ik het maar gewoon.

"Hebben wielrenners echt zo'n hekel aan e-bikers? Het lijkt wel of ik een swastika op mijn shirt heb."

Man kijkt op van zijn ouderwets dikke bam met boter en kaas. "Wat?"

"Waarom groet niemand mij als ik hen groet? De fiets?"

Hij kijkt naar mijn fiets. "Denk het niet. Mooie fiets."

Dan neemt hij me van top tot teen op. "Je moet je benen scheren."

"Sorry?" Krijg ik nou mode- en hygiënetips?

"Echte wielrenners scheren hun benen..."

"Waarom?"

Hij vouwt het papier terug over zijn halve boterham, staat op en draait zich naar de weg. "Zodat je gegroet wordt."

Een wielrenner zoeft langs.

"Hallo!"

"Goeiedag!"

Ik kijk naar mijn benen. Ach, het is ook wel lekker rustig zo.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden