Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

‘Heb je wel van mamma gehouden?’ vroeg hij eens aan zijn vader

PlusTheodor Holman

‘Mijn vader was een nee­zegger,” zegt hij. “Hij kon het niet laten. Elke vraag beantwoordde hij met nee. ‘Mooi weer, hè pap?’

‘Nee, het was gisteren warmer.’

‘Mag ik voetballen?’

‘Nee, eerst je huiswerk.’

‘Maar mijn huiswerk is af. Mag ik dan?’

‘Nee, eerst even je vieze kleren in de was doen.’

Als kind heb je dat niet meteen door.

Toen ik in de puberteit kwam, begon het me te ergeren. Waarom deed hij dat?

Ik begon niet-vragen te stellen. ‘Mag ik niet vanavond bij Bert huiswerk maken, maar morgen?’

‘Nee,’ en dan twijfelde hij, ‘wat bedoel je precies?’

Die twijfel vond ik al een overwinning. Hij deed z’n best. ‘Pap, besef je weleens dat je elke vraag met nee beantwoordt?’

‘Nee…’

Dan moest hij wel lachen. Nou ja, glimlachen. Zuinig, niet gemeend.

Zijn nee kwam voort uit angst. Zijn nee moest mij beschermen, maar ook hemzelf. Het was een controlemaatregel.

‘Mag ik met Bert naar de film, pap?’

‘Nee, want heb je je kamer opgeruimd?’

‘Ja, pap.’

Dan mocht het. Dan was het veilig, had hij er nog even over nagedacht. Zijn nee moest even rust geven. Een pas op de plaats, maar dat begrijp je later pas.

Ik zag zijn nee als pesten. Dus ik pestte terug. ‘Heb je wel van mamma gehouden?’ vroeg ik eens. Expres. Ik zag dat hij even tegen de nee vocht, alsof hij schrok van zijn automatisme. Een moment van controleverlies. Hij zei geen ja, maar ‘Natuurlijk…Ik heb heel veel…. heel veel van haar gehouden.’

Maar hij wilde het gesprek verder niet. ‘Nee,’ zei hij, ‘ik denk niet dat we het daar nu over moeten hebben. Een andere keer. Ik moet nog zo veel doen.’

Die andere keer kwam niet. Ik wilde het trouwens ook niet horen of weten. Ik had hem alleen maar willen pesten met dat nee van hem, en eigenlijk was ik van het antwoord geschrokken. Ik had nooit beseft wat de dood van mijn moeder met hem deed.

En achteraf ga je rekenen en kom je dingen tegen en bedenk je: hij was 35 toen mijn moeder stierf en er is nooit meer een vrouw in zijn leven geweest. Daar zei hij dus ook nee tegen. Misschien ook om zichzelf en mij te beschermen.

Gek hè, van die ene vraag – of hij wel van mijn moeder had gehouden – heb ik nog steeds spijt.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden