Johan Fretz Beeld Artur Krynicki

Harry en Meghan omarmen de nieuwe wereld en zeggen de oude vaarwel

Plus Johan Fretz

Prins Harry en prinses Meghan maakten bekend zich goeddeels terug te trekken uit het openbare koninklijke leven. Groot-Brittannië bleek te klein: dit was een schande, Harry en Meghan waren duivels, waar had men hun ondankbaarheid aan verdiend? Ook aan onze talkshowtafels werd gretig gegist naar de toedracht van dit historische besluit.

Opvallend genoeg bleek het, ook in het land waarin men verzot is op het benoemen van de dingen, nog verdomd lastig om de dingen daadwerkelijk te benoemen. Want hoewel het over veel zaken ging – de geslotenheid van het bruidspaar, het roddelperstrauma van Harry door zijn moeders dood – werd over één overduidelijk feit angstvallig gezwegen: anders dan haar voorgangers was Meghan vanaf het begin af niet alleen getrakteerd op seksisme en riooljournalistiek, maar ook ontegenzeggelijk op vuig racisme.

Als dochter van een zwarte moeder en een witte vader had ze drek over zich heen gekregen, die geen enkele andere royal ooit had hoeven verdragen.

Toen Harry net met Meghan omging, vaardigde hij een statement uit waarin hij zijn vriendin tegen deze haat verdedigde. Hij schreef: ‘De raciale ondertonen van de commentaren, het overduidelijke seksisme en racisme van socialemediatrollen en op online commentaren.’

Tegen die tijd had Rachel Johnson, de zus van Boris Johnson, al geschreven over Meghans ‘exotische dna’. De vriendin van een Ukip-leider schreef dat Meghan als ‘zwarte Amerikaanse’ het koningshuis zou ‘besmetten’ en de weg zou ‘plaveien voor een zwarte koning’. Een BBC-presentator postte na de geboorte van zoon Archie een foto van een stel dat met een aapje naar buiten liep, begeleid door de tekst: ‘The royal baby leaves hospital’ (De koninklijke baby verlaat het ziekenhuis).

En Katie Hopkins, een vrouw die zelfs een zwarte deurmat nog zou deporteren, ging in een documentaire hysterisch tegen Meghan tekeer. Natuurlijk had dit allemaal niets met racisme te maken, tenminste als je graag doof en blind wilde zijn voor wat zo overduidelijk was.

Maar was het voor veel van Meghans blinde haters, in pers en vaderland, inderdaad niet vooral schokkend dat een vrouw van gemengd bloed met ‘hun’ Britse prins trouwde? Werkte haar afkomst als een rode lap op een stier voor mensen die (onbewust) vonden dat de dochter van een zwarte moeder inderdaad geen plaats had in het eeuwenoude instituut van een koninkrijk dat voor een belangrijk deel was gebouwd op koloniale rijkdom?

Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Harry en Meghan waren de walgelijke staaltjes ontmenselijking in haar richting spuugzat en nu ze samen een zoon op de wereld hadden gezet, dachten ze nog eens terug aan de krachtige en ware woorden van de zwarte priester Michael Curry, op hun huwelijk.

Die had vanaf de kansel Martin Luther King aangehaald en preekte: ‘Er is iets fundamenteels goed aan liefde. En de reden daarvoor is de bron. Wij komen voort uit liefde en onze levens zijn bedoeld om geleefd te worden in liefde. (…) Dat is waarom we hier zijn. En als we dat durven, maken we van deze oude wereld een nieuw wereld.’

De hele kerk, ook de stiff upper lips, was erdoor ontdooid. Je kon de symbolische kracht van Currys woorden voelen, omdat Harry en Meghan die nieuwe wereld, midden in de oude, samen belichaamden. Nu besluiten zij zich geen seconde langer meer te onderwerpen aan blinde haat en vernedering. Zij kiezen voor die radicale kracht van liefde, omarmen de nieuwe wereld en zeggen de oude vaarwel. Ik geef ze groot gelijk.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden