Marjolijn de CocqBeeld Artur Krynicki

Haren gekamd, lippen gestift: ik mag weer naar de krant

PlusMarjolijn de Cocq

Het voelt een beetje als jarig zijn. Dat je wakker wordt en beseft: er is iets, vandaag. Iets leuks. Vandaag mag ik weer naar de krant. Vandaag is het maandag en dat wordt de komende tijd mijn vaste redactiedag in tijden van thuiswerken. Ik trek voor de gelegenheid een mooie jurk aan, en grotemensenschoenen met hakjes.

De afgelopen maanden zag mijn maandag er zo uit: zeven uur computer aan. Korte berichten maken voor de kunstpagina. Interview uitwerken, recensies op hun plek zetten, column tikken. Half tien pauze, gauw onder de douche voor de Hangout met de kunstredactie om in elk geval de illusie te wekken dat ik nog enige uiterlijke verzorging in acht neem.

In werkelijkheid ben ik verworden tot joggingbroekslons, verschanst achter mijn computer in de slaapkamer waar de boekenstapels zich hebben opgehoopt. Ik heb geen kleine kinderen meer die constante aandacht behoeven, maar verder herken ik mezelf goed in het net verschenen Dagboek van een quarantaine­mama, waarin Thaïs Vanderheyden in wijndoordrenkte cartoons haar ervaringen deelt – aan de telefoon: ‘Nee, echt, ik blijf mezelf verzorgen.’

Maar vandaag op mijn eerste maandag naar de krant zijn mijn haren gekamd en mijn lippen gestift. Als ik op weg ga, werp ik een blik op de klok van de Oosterkerk, oude routine. Op de fiets – hallo fiets – langs de Oostenburgergracht, waar café De Werf het niet heeft gered blijkens het bordje ‘dicht wegens gesloten zijn.’

In het Init, de glazen kolos waar de Parool-redactie huist, blijkt alles extreem corona-proof. Ik wist al van de looproutes, de met rode kruisen gemarkeerde werkplekken. Maar nu steeds meer mensen hun herintrede maken, is er nog een lolligerd op losgelaten om ervoor te zorgen dat voorzichtigheid wordt betracht. Er zijn stickers op de vloer geplakt. ‘1,5 meter = 2 armlengtes, 5 A4’tjes, 11 pennen, 15 tompoucen.’ En: ‘Zo gaat het goed, zo gaat het beter, op 1,5 meter.’ Er hangt een ‘boodschap van de lift’: ‘Gebruik mij liever niet. Ik vind nietsdoen wel lekker rustig.’

Er wordt kennelijk van uitgegaan dat terugkerende thuiswerkers last hebben van een zekere hersenverweking. Enigszins verbijsterd arriveer ik op mijn nieuwe werkplek, die we ‘de plek van Peter’ blijven noemen omdat het nou eenmaal de plek van Peter is maar dan met een clean desk policy dus zonder Peters stapels papier, lege blikjes cola en leesbrillen met afgebroken pootjes. 

En de klapper moet dan nog komen, na wc-bezoek. Ook de spiegel blijkt een boodschap te hebben: ‘Was je handen goed... En minimaal 20 seconden! Heb je mooi even tijd voor het oefenen van je smile voor de spiegel.’

Dat verjaardagsgevoel is snel verdwenen.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden