Roos SchlikkerBeeld Lin Woldendorp

Handige Harrys die ons leven verrijken: je blijft kijken

PlusRoos Schlikker

Ik ken mensen die de afgelopen maanden zijn gaan weven. Of bier brouwen. Of freerunnen door de woonkamer. Er zijn er ook die inmiddels een mondje Spaans spreken. Of een nieuwe partij met een groepje uitgestotenen en zetelrovers hebben opgericht (hoi Henk Krol, hai Henk Otten).

Kortom: we hebben bij gebrek aan grote buitenlandreizen momenteel veel tijd te verpozen en dat schreeuwt om nieuwe hobby’s. Woedende meningenmachines op Twitter nemen dit trouwens letterlijk en zijn al hobbyend aan het pro-anti-Johan-Wilfred-ArieBoomsma-schreeuwen, maar zelf heb ik een rustgevender nieuwe liefhebberij: craftfilmpjes kijken.

Voor wie onbekend is met het genre: het wemelt van de instagramaccounts waarop handige Harrys lifehacks, recepten of andere tips delen om ons leven te verrijken. Dat pakt soms geweldig uit. Zo ontdekte ik waarom in de kartonnen uiteindes van aluminiumfolieverpakkingen een rondje geperforeerd is. Druk het in, en de rol verschuift niet meer. Ja, mijn leven is een aaneenschakeling van hoogtepunten.

Urenlang kan ik 5.min.crafts afgrazen. Overigens zijn veel tips eerder raar dan bruikbaar. Met name in het receptensegment. Zo zag ik een vrouw een enorm blok Edammer in de achterkant van een kalkoen schuiven. Nadat het beest uit de oven was gekomen, haalde ze verlekkerd aardappelknoesten door de gesmolten kaas. Bijzonder. Evenals kutcakes: cakejes in vulvavorm die worden gemaakt om zwangerschappen te vieren. Ik weet, de vagina is hip, maar dat zijn mannen met baarden of kale ballen ook en die hoef ik evengoed niet gevisualiseerd te zien als gebak.

Toch blijf ik kijken, evenals mijn echtgenoot. Nu is dat in zijn geval niet raar, want hij kan er daadwerkelijk iets mee als hij een man ziet die de achterkant van een tube tandpasta aan een boor plakt en door de draaibeweging het laatste restje uit de Prodent weet te persen. Ook kijkt hij niet vreemd op als iemand toont hoe je een gat in de muur dicht plamuurt met een mengsel van soda, behanglijm, de neusvleugel van een gemummificeerd bergaapje en 33 zwaluwkeutels.

De mensheid is immers in twee categorieën onder te verdelen: zij die op vakantie een zesdelige stekkerdoos uit hun bagage toveren zodat alle e-readers, iPads, telefoons, en zelfbesturende speelgoedauto’s tegelijk opgeladen kunnen worden. En zij die dit met verbijstering gadeslaan.

Wanneer mijn man een regenbui in stapt, ziet hij er uit of zelfs de watersnoodramp van ’53 amper vat op hem zou hebben omdat ie dan klitsklats zijn plu zou hebben omgedraaid en er een bootje van hebben ge-MacGyvered. En ik lijk op een doorweekte Alice Cooper.

Maar ik heb één talent. Ik droom mezelf groot. Zoals ik tijdens elke verre reis goede voornemens heb over hoe ik mijn leven straks thuis ga beteren (“Ik sta elke dag om zes uur op!” “Ik eet alleen nog vers!” “Ik zal de buurman nooit meer Meneertje Snikkel noemen!”), zo lig ik nu op de bank te mijmeren over aluminiumfolie terwijl ik gesmolten kaas uit een kalkoenenreet lepel. En geloof me, da’s stukken prettiger dan een nieuwe politieke partij oprichten. 

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden