Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Had het geld achter het Wildersproces op Taghi’s hoofd gezet

Plus Theodor Holman

Elke avond laat ik Koos uit in het midden van de Falckstraat, want daar is de middenberm een parkje. Links en rechts daarvan ­zitten de grote advocaten­kantoren van Amsterdam.

Gisteravond waren de kantoren in stille rouw. Advocaat Derk Wiersum was vermoord.

Vermoedelijk in opdracht van mijnheer Taghi, de mocromaffia-godfather die vermoedelijk vanuit Dubai aan wat kinderen van 16 tot 20 voor een paar duizend euro moordopdrachten geeft. Kunnen ze een Guccitasje van kopen.

Er waaide een bittere wind door de straat.

“Het is een aanslag op onze rechtsstaat,” hoorde ik gisteren.

Die rechtsstaat… Is het ordinair, rechts, kortzichtig, wanneer ik stel dat de euro’s die het Wildersproces kostten, beter besteed waren geweest als die mede als prijs op het hoofd van die Taghi waren gezet?

Het vertrouwen in onze rechtsstaat verschrompelt; moderne democratische veranderingen worden geweerd, we snappen de straffen niet, we horen dat er te weinig rechters zijn, te weinig politie is, we zien corrupte hoofdagenten, we lezen dat de onder­wereld in de bovenwereld doordringt en we horen dat zelfs de vermoorde advocaat weinig vertrouwen had in het Openbaar Ministerie, en dus grijpen de Guccitasjes op hun scootertjes de macht.

Toen ik daarnet de hond uitliet, kreeg ik een melding op mijn telefoon dat er alweer een liquidatie in de stad had plaatsgevonden…

Koosje blafte op dat moment omdat hij een rat zag. Deze zomer was een feest voor de ratten in de Falckstraat. Mijn vrouw is bang voor ze. “Ze zijn banger voor ons en Koos dan dat wij voor hen moeten zijn!” Maar Koos vreest ze ook als de pest. Als hij ze ziet gaat hij achter me staan. Dan kan ik alleen roepen: “Ksst, ksst, weg, weg!” Dat doen ze niet.

Aan het eind van de Falckstraat wordt het parkje breder en donkerder, want alle lantaarns zijn daar expres vernield.

Daar zitten de junks en de dealers. Dat weet ik, dat weet de politie, dat weet iedereen. Maar niemand kan er iets aan doen. Soms komt er een politiebusje. De agenten sturen dan de jongens weg. Het is net of ze ‘ksst, ksst, weg, weg!’ ­roepen.

Even later is het bankje weer vol en zitten de hol­ogigen in het donker hun tocht door het duister te maken. De dealers racen weg op hun scooters. Ze zullen ooit een goede advocaat nodig hebben…

Soms heeft alles met alles te maken.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden