PlusColumn

Haar zoon slaapt nog. Hij is ziek. Dat stond in haar brief

James WorthyBeeld Agata Nowicka

De moeder staat op als ik binnenkom. Ze pakt mijn handen vast en zegt dat ze blij is dat ik er ben. Haar zoon slaapt nog. Hij is ziek. Dat stond in haar brief.

"Wil je wat drinken? Ik heb thee of koud geworden warme chocolademelk voor je."

De moeder lijkt haar stem op tril te hebben gezet.

"Doe maar chocolademelk," zeg ik terwijl ik naar het raam loop.

Het vervelendste aan dit ziekenhuis vind ik het uitzicht. Ik zie een schoorsteen, een opslagplaats en een voetbalpleintje vol regenplassen. Vechten voor herstel is lastig als het uitzicht de handdoek al in de ring heeft gegooid.

Nergens zie ik de dingen waar je als mens beter voor zou willen worden. Een kroeg, een bowlingbaan, een kinderboerderij of een reisbureau. Als ik de baas van Nederland zou zijn, zou ik ervoor zorgen dat je uit alle ziekenhuisramen in Nederland een reisbureau kan zien. Aruba vanaf 460 euro. Bombay vanaf 397 euro. ­Lima vanaf 349 euro.

"Het gaat vandaag stukken beter met u en niemand weet waarom. Weet u waarom het opeens stukken beter met u gaat, meneer Op de Beek?"

"Nou, zuster, ik wil naar Peru. Heb je dat bord gezien? Ik wist niet dat Peru zo betaalbaar was."

Ik denk dat het zou werken.

De vader van de jongen loopt de kamer binnen. Hij draagt een overhemd met korte mouwen en een spijkerbroek met te lange pijpen. De man geeft zijn vrouw geen kus.

Je ziet dat steeds vaker. Geliefden die bij het binnenkomen elkaar een knikje geven. En geliefden die bij het weggaan alleen dag zeggen. Ze raken elkaar niet aan. Liefhebben lijkt een soort contactloze vechtkunst te zijn geworden. Of telekinese voor beginners, want ­iedereen blijft onaangeraakt en onbewogen achter.

"Hij slaapt nog wel een kwartier hoor. Die nieuwe pijnstillers werken als een trein. Wil je iets uit de snoepautomaat of zo?" vraagt de vader.

Ik zeg dat ik niets hoef, maar dat ik wel even met hem meeloop naar de automaat. Ik heb namelijk iets met snoepautomaten en dan vooral met de repen en de rolletjes die niet naar beneden vallen maar blijven haken.

Je hebt twee soorten mensen. Je hebt de mensen die boos worden op de reep die blijft haken en als een triceratops tegen de automaat aan gaan beuken en je hebt de mensen die de vechtlust van de reep in kwestie wel kunnen waarderen.

De mensen die van een plak chocolade durven te verliezen. Ik hoor bij de laatste groep. Ik vind het helemaal niet erg om mijn meerdere te erkennen in cacao.

De zoon wordt langzaam wakker. Het is een knappe jongen.

Hij ziet eruit als iemand die nog nooit heeft gesurft maar toch zonder problemen surflessen aan toeristen zou kunnen geven. Zijn moeder gaat met een nat washandje over zijn voorhoofd. Dan kijkt hij naar mij. En dan kijkt hij weer naar zijn moeder.

"Wie is dat?" vraagt hij.

"Dit is die schrijver die je zo graag leest."

"Nee, ik bedoelde die andere."

Ik loop naar het raam in de hoop dat ik een reisbureau kan zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden