Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Haar tred was kwieker, vastberaden

PlusMaarten Moll

Ze hield stil.

Ik liep haar op het trottoir aan het water van de Ooster Ringdijk tegemoet.

Ze bleef achter haar rollator staan.

Gebogen. Stokstijf. Angstige trek op haar gezicht.

Een levend standbeeld in een dikke jas.

Naast haar snuffelde haar hond in het gras. Oude Lies. Blind en zeer hardhorend. Grote oren, sukkelend loopje.

De oude vrouw bleef me aankijken.

Ik was de boeman.

Ze bewoog nog steeds niet.

Ik dacht dat er iets met haar was en kwam dichterbij.

Toen begon ze met haar hoofd te schudden.

Ik stopte op een meter of vijf.

In het mandje voorop de rollator lag een pak melk. En een schepje.

Wie gaat er nu een pak melk begraven, dacht ik.

“Kan ik iets voor u…”

Ze maakte een beweging met haar hand.

Ze wuifde me weg. (Als was ik een lastige vlieg.)

Ik liep met een boog om haar heen de straat op.

Toen we op één lijn waren, met een geparkeerde auto tussen ons in, zei ze iets. Ik kon het maar net horen.

“Ik heb nog geen prik gehad…”

“O,” zei ik.

Moeizaam vervolgde ze haar weg.

Dat was een paar weken geleden.

Sindsdien hield ik keurig afstand als ik haar aan zag komen.

Ze glimlachte elke keer. Het leek of ze steeds lang­zamer vooruit kwam.

En waar Oude Lies altijd haar baasje volgde, volgde het baasje nu Oude Lies.

Intussen veranderden de gesprekken die ik op de dijk afluisterde. Van ‘Heb jij je prik al gehad?’ naar ‘Heb je er last van?’

Deze week kwam ik ze weer tegen. Ik begon al aan mijn omtrekkende beweging, toen ik zag dat er iets aan de hand was.

Het was haar tred.

Kwieker, vastberaden.

Ze stak een hand op.

Ik stapte terug op de stoep.

Ze kwam dichterbij en hield halt op een meter of twee.

Een grote lach sierde haar gezicht.

“Ik ben ingeënt hoor!”

Oude Lies botste tegen haar been aan.

“Wat goed,” zei ik.

“Eindelijk,” zei ze.

“Hebt u er last van?”

“Van zo’n prikkie? Helemaal niet! Ik eet ook veel meer nu. Ik heb weer trek.”

Ze wees.

In het mandje lag een pak kokosmakronen.

“Die had mijn oma ook altijd,” zei ik.

Ik verwachtte eigenlijk dat ze zou zeggen: “Wilt u er eentje?”, een aanbod dat ik denk ik niet had afgeslagen, maar ze was de kokosmakronen alweer vergeten.

“En over een paar weken de tweede!” zei ze.

Ze glunderde.

“En dan mag ik weer alles!”

Ze keek me aan. Onderzoekend. Ik dacht zelf een beetje ongerust.

“Hebt u al een prik gehad?”

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden