Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Haar tedere bericht ontving furieuze reacties - moest dat oordeel zo hard?

PlusRoos Schlikker

Even lijkt het of ze een bruidsjurk draagt, haar gezicht bedekt door een sluier die tot over schouders, armen en handen valt. Handen waarmee ze de wangen van een man omvat. Pas na een tijdje zie ik dat haar gewaad uit plastic bestaat.

Caroline. Ze is een van de liefste stemmen op Twitter. Iemand die hartjes dm’t als je een rotdag hebt. Ooit propte ze superzachte eenhoornsloffen door mijn brievenbus omdat ik die zo geinig vond.

Vandaag plaatst ze een foto en tekst. ‘Als je 79 wordt en er mag maar één iemand op je verjaardag komen, maar je hebt twee kinderen dan komt er eentje in een cape van afdekzeil om de kleinste verjaardag een beetje groter te maken. Mijn lieve vader die dit jaar veel te veel van zijn gezondheid heeft moeten inleveren. Ik wilde hem geven wat hij te lang niet van me heeft kunnen krijgen. Elkaar weer even kunnen vasthouden was een kadootje en traktatie tegelijkertijd.’

Ik glimlach. Hier zijn sociale media voor gemaakt. Om ons zacht te laten raken.

Heel even vergeet ik dat Nederland gevangen zit in een woedekramp. En dat iemand raken voor sommigen niets anders betekent dan verbaal beuken.

De foto krijgt furieuze reacties. Heeft deze vrouw echt met een plastic zak om haar vader gefeliciteerd? Wat een angsthaas. Dat je je zo gek laat maken door Rutte. Gestoord!

Pijnlijk getroffen haalt Caroline haar bericht offline.

Ik schrik ervan. Waarom moest dit oordeel zo hard? Als opvoeder heb ik twee gevleugelde uitspraken: ‘We zijn allemaal anders gebakken’ en ‘Vrijwel iedereen doet z’n best’. Want het leven is een gedoe, we ploeteren allemaal, bevechten demonen, doen maar wat. En dat naar eigen inzicht en beste vermogen. Dus ook degene die onder een foto van paashaasjes met een wit chocolademondkapje schrijft: “Vies rotvolk met onze kinderen knettergek maken. En wie dit koopt, echt krijg permanente jeuk aan je anus.” Ik probeer het te snappen, deze razernij. Gedeeltelijk lukt dat. Want we zitten al een jaar gekooid in een leven dat op slot is gezet. Daar knapt niemand van op. Maar moet het echt zo venijnig?

Nee, ook ik schuw het debat niet en schiet soms woest vanuit de heup. Maar niet als ik zachte liefde zie. Want waarom bevlek je iets teders met gal? Waarom besmeur je een daad van zorgzaamheid met angst? Angst dat jouw leven nooit meer hetzelfde wordt. Natuurlijk mag je je verzetten of zelfs ontkennen dat het virus bestaat. Maar je hoeft het een ander niet te verwijten als ze dat niet doet. Als ze roeit met riemen die ze heeft.

Ik heb onlangs een derde uitspraak aan mijn arsenaal toegevoegd: ‘Heb je niets aardigs te zeggen, houd dan soms je muil.’ Want jouw klauwen veroorzaken schrammen op huidjes die toch al niet dik zijn.

De huid van Caroline en haar papa bijvoorbeeld. Een huid die een dun laagje plastic nodig heeft. Misschien om zich te beschermen tegen de buitenwereld. Maar in elk geval om elkaar heel nabij te kunnen zijn.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden