Column

Haar adem is de metronoom voor mijn allermooiste dromen

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Ik ben nooit een moeilijke slaper geweest, eigenlijk heb ik maar drie dingen nodig: een bed, mijn vrouw en een radio. De laatste twee zijn verreweg het belangrijkst.

Als mijn vrouw niet slaapt, staat er geen maat op haar, maar als ze slaapt, is haar adem de metronoom voor mijn allermooiste dromen. Dat is wat liefde is, iemand vinden naast wie je de rest van je leven kunt slapen.

Mijn vrouw valt altijd eerder in slaap en dan lig ik naast haar, als een ontwaakhond bescherm ik al haar ­dromen.

Ook vanavond weer. Het is iets voor twaalven. Zij slaapt en ik luister naar het staartje van Met Het Oog Op Morgen. Reinhard Mey zingt Gute Nacht Freunde. Als ik ooit sterf en laten we eerlijk zijn, die kans is aanwezig, dan zal ik aan dit moment denken. De onversneden ­gemoedelijkheid van het leven. Een slapende vrouw en een radio die zachtjes aanstaat.

Een mannenstem presenteert het nieuws. Het is middernacht. Het nieuws klinkt altijd een tikkeltje kleiner als het middernacht is. De oorlogen zijn dan net wat minder oorlog en de doden zijn dan net iets minder dood. Ondanks alles is het toch gewoon weer morgen geworden.

Mijn zoon loopt de slaapkamer binnen. Groot haar, kleine ogen. Hij klimt op bed, gaat tussen ons in liggen en daalt meteen weer af naar dromenland. Ik leg mijn hand op zijn pyjamabroek om te voelen of zijn broek nat is, maar zijn dinosaurusbroek is droog.

De stem van Pieter van der Wielen knispert uit de ­radio. Nooit Meer Slapen. Als ik zijn stem hoor, kan ik mijn oren horen groeien.

"Maar grootmoeder, wat heeft u grote oren," zegt Roodkapje.

"Dan kan ik Pieter van der Wielen nog beter horen," zegt de wolf.

Er is vannacht een schrijver te gast. Zachtjes trek ik het winterdekbed over de schouders van mijn zoon heen.

Nooit Meer Slapen is mijn favoriete radioprogramma. Alleen die naam al. Alsof de mens het ooit van de slaap kan winnen. De spierballen in onze oogleden zijn reusachtig. Terwijl het grootste deel van Nederland slaapt, praten twee prachtige mannenstemmen over het leven. De stiltes die in de studio vallen, worden met liefde door de luisteraar opgevangen.

Mijn ogen worden steeds zwaarder. Ik ga het gevecht aan. Zal de nieuwsgierigheid het vannacht van de slaap gaan winnen? De stemmen hebben het over de drugsverslaving van de schrijver. Over de ellendige discipline van de gebruiker en het gevecht met het bestaan. Het vluchten in de roes. Het is een eerlijk gesprek. Rauw als sushi.

Mijn zoon schopt de deken van zich af. Ik voel of zijn voeten warm zijn. Morgenochtend moet ik zijn teennagels knippen.

Langzaam val ik in slaap. De stemmen klinken steeds verder weg. Het enige wat ik nog hoor, is het geadem van mijn vrouw. Op het ritme van haar adem, loop ik mijn droom binnen. Net voordat ik binnen ben, draai ik me om en zing: Gute nacht, freunde. Es wird zeit für mich zu geh'n.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden