Column Artikel Roze Beeld Artur Krynicki
Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

GroenLinks verliest, zoals met windmolens in Weesp, zijn oude radicale karakter

PlusRuben Koops

Wie een bezoek brengt aan de duurzaamheidspagina van GroenLinks in Weesp, wordt verwelkomd met een prachtige foto van een opkomende zon met een groepje windmolens op een akkerland. De foto heeft wel wat weg van het oude logo van GroenLinks, waarop diezelfde ochtendzon staat afgebeeld. De bijbehorende slogan was: ‘Zin in de toekomst’.

Sinds deze week weten we dat de Weesper GroenLinkswethouder Maarten Miner er even geen zin meer in heeft. Zijn eigen fractie heeft de steun ingetrokken voor het aanwijzen van zoekgebieden voor windmolens rondom de gemeente. Dat daarmee de belofte van Weesp om in 2030 energieneutraal te zijn onhaalbaar wordt – een verkiezingsbelofte waarmee GroenLinks in 2018 flink heeft gewonnen – is een draai die de fractie wel wil maken, maar Miner niet. Een ouderwetse rechte rug, ze bestaan nog.

Pijnlijk aan de kwestie is vooral dat het niet de overige coalitiepartijen van Weesp zijn geweest die Miner gewipt hebben, maar zijn eigen GroenLinks. Het is een signaal dat de pogingen die GroenLinks de laatste jaren heeft gedaan om op te schuiven naar het midden geslaagd zijn.

De windmolens in Weesp leggen een schisma bloot binnen de partij die voorheen behoorlijk radicaal was maar steeds redelijker wordt. Denk aan partijleider Jesse Klaver, bekend van mooie pakken en bijbehorende pochetten. Hij heeft altijd geprobeerd om een bredere groep kiezers aan te spreken dan de linkse activisten en andere vermoeiende mensen voor wie het continu vijf voor twaalf is.

Klaver is daar redelijk succesvol in: een deel van deze nieuwe kiezers is inmiddels ook actief in het partijkader. Vooral in de kleinere afdelingen, die allang blij zijn als iemand wil meehelpen. Vanuit hen bezien is het volkomen logisch dat je luistert naar wat bewoners graag willen. Vooral in hevig emotionele discussies, zoals over windmolens: je moet welhaast over de vastberadenheid van Greta Thunberg beschikken om daar onbewogen onder te blijven.

Maar dit fenomeen speelt breder. Denk ook aan Zandvoort, waar de lokale GroenLinksfractie weinig moeite heeft genomen om de komst van de Formule 1-wedstrijden tegen te houden en instemde met extra investeringen die de race mogelijk maken.

Op dat moment en in die lokale context volstrekt redelijke en begrijpelijke beslissingen, maar ze gaan natuurlijk ten koste van de oude radicale GroenLinks-belofte om de dingen echt anders te doen.

Extra ingewikkeld voor GroenLinks is dat klimaatbeleid een splijtzwam tussen generaties begint te worden. Op inspraakavonden over windmolens komen veel verschillende mensen af – maar witte, oude en vooral boze mannen zijn oververtegenwoordigd.

Uit onderzoek blijkt dat jongeren de komst van windmolens in overweldigende mate steunen, hoewel gezegd moet worden dat de meeste jongeren nog geen woning met vrij uitzicht op IJburg of in Weesp bezitten. Richt GroenLinks z’n pijlen volledig op die bezorgde jongeren, of probeert het ook de boomers tevreden te houden die geen zin hebben om tegen windmolens aan te kijken? Allebei is steeds moeilijker vol te houden.

Politiek verslaggevers Michiel Couzy en Ruben Koops belichten beurtelings op zaterdag in ‘Republiek Amsterdam’ een politiek onderwerp uit de stad.

Reageren? r.koops@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden