James Worthy.Beeld Agata Nowicka

Goede leraren rollen kinderen zo rond mogelijk

PlusJames Worthy

De eerste leraar die mij echt begreep was Rolf Somann. Een beer van een kerel. Hij droeg altijd zwarte coltruien met de mouwen opgestroopt. Rolf had gespierde armen. De meisjes uit mijn klas waren verliefd op hem. En ik ook.

Op het moment dat ik met mijn tenen de bodem van mijn puberteit aan kon raken, was hij er opeens met een dun boekje. Ik was te vroeg op school. Ik vond dat fijn. Op de momenten dat een lokaal leeg was, was het alleen van mij. Binnenkomen kost geen kracht als je de eerste bent.

Rolf was die dag ook vroeg. Hij zette zijn leren tas op het bureau neer en pakte iets uit een voorvakje. Het was een boek. Op de voorkant stond een kever. Hij zei dat dit boek speciaal voor mij geschreven was. Ik had nog nooit iets gelezen wat voor mij geschreven was, dus pakte ik het dunne boekje aan en stopte het in mijn rugtas waar ik tientallen doodshoofden op had getekend.

Die middag kwam ik thuis. Mijn moeder vroeg hoe mijn dag was. Ik antwoordde iets als ‘ONDRAAGLIJK’ en strompelde met mijn pokdalige ziel onder de armen naar mijn kamer. Ik barricadeerde de deur en ging op bed liggen met mijn jas nog aan. Die middag las ik over Gregor Samsa. Ik las over vervreemding, schuldgevoel en een gedaanteverwisseling. Ik las over een man. Verstopt onder een canapé. Bang voor de wereld. Ik las over een insect. Gepantserde rug, flinterdunne pootjes. Een zus en moeder die zijn kamer leeghaalden, zodat hij vrijuit kon kruipen. De kast, de schrijftafel, alles wat hem aan zijn menselijke verleden deed denken, moest weg. Ik las over de fruitmand en over vioolmuziek. ‘Ben ik wel een dier als muziek mij zo ontroert?’ vroeg Gregor zich af.

De volgende dag was ik te laat op school. Rolf stond met een bekertje koffie voor de deur van het klaslokaal.

“En?” vroeg hij.

“Ik vond het heel vet. Die man verandert in een mestkever, maar zijn we allemaal niet gewoon mestkevers die menselijkheid veinzen? We rollen al onze problemen zo rond mogelijk en proberen deze shit zo lang mogelijk voor ons uit te rollen.”

“En zijn ouders en zus? Wat vind je van hun manier van handelen?”

“Ik veroordeel zijn ouders en zus niet. Ze verzorgden hem tot ze hem niet meer konden verdragen.”

Hij keek me vol trots aan en gaf me een bemoedigende klap op het zachtste gedeelte van mijn rechterschouder. De volgende dag had ik een blauwe plek. Een hoger cijfer heb ik nooit meer gekregen.

Ik hoop dat Rolf nog steeds lesgeeft en dat hij gisteren en vandaag heeft gestaakt. Leraren zijn alles. Goede leraren zijn alles. Ze rollen kinderen zo rond mogelijk. Ze lokken een puber vanonder hun canapé vandaan. Ze steken vuurtjes aan in kinderschedels en hopen op een bosbrand. Ze rollen de toekomst zo rond mogelijk.

Dankzij Rolf Somann heb ik een pantser en voelsprieten.

Gregor vroeg zich af of hij wel een dier was, omdat de vioolmuziek hem zo ontroerde.

Zijn wij wel mensen als we onze leraren zo blijven geringschatten?

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden