PlusColumn

Goed of slecht maakt eigenlijk niks uit

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Deze kerstvakantie behoorde wat mij betreft toe aan Woody Allen en Meindert Talma.

Ik vind het een geruststellende kerstgedachte dat Woody Allen elk jaar een nieuwe film maakt. Hij hanteert dit ritme (ik heb het even nagezocht) sinds Annie Hall uit 1977.

Ik denk allang niet meer dat Woody Allen die films maakt om ons te plezieren, of omdat hij nog zo nodig een nieuw verhaal wil vertellen. Ik ben ervan overtuigd dat hij het doet om de dood te bezweren. Door al vier decennia elk jaar precies één nieuwe film te maken is hij in een soort eeuwig ­ritme terechtgekomen, waardoor hij nooit zal sterven.

Het wonderlijke aan Woody ­Allen is dat hij eigenlijk een bijzonder gebrekkige filmmaker is, en een uitermate krukkige verhalenverteller. Zijn films komen doorgaans hortend en stotend op gang, meestal met een voice-over die in weinig bloemrijke taal het knullige verhaal uit de doeken doet. Show, don't tell, daar heeft Woody nog nooit van gehoord.

De kern van het drama is meestal een driehoeksverhouding die op niks uitloopt. In de loop van anderhalf uur struikelt het plot naar een miezerige ontknoping, waarna het publiek naar buiten stommelt en zijn jaarlijkse Woody Allen heeft ­gezien.

Dit was een goede, denkt het dan, of: Dit was een mindere. Goed of slecht maakt eigenlijk niks uit, het gaat erom dat je even in het Woody Allen-universum hebt kunnen verkeren. "Een slechte Woody Allen is nog altijd leuker dan vrijwel elke andere film," zei een vriendin eens. En daar heeft ze gelijk in.

Voor Meindert Talma geldt ­eigenlijk hetzelfde. Hij is een boomlange, slungelige zanger/schrijver uit Friesland, die al sinds jaar en dag boeken schrijft en cd's maakt. Sinds zijn plaat Dammen met Ome Hajo uit 1999 ben ik fan van hem, ­momenteel ben ik totaal ge­absorbeerd door zijn nieuwe boek en cd Je denkt dat het komt.

Net als Woody Allen ontbeert Meindert Talma elke vorm van techniek of souplesse. In zijn liedjes laat hij woorden op elkaar rijmen die niet op elkaar rijmen, hij legt zijn klemtonen raar, zijn presentatie is houterig.

Maar toch, er is iets met zijn liedjes waardoor ik van ze hou, en waardoor ik ze altijd blijf draaien. Woody Allen en Meindert Talma hebben allebei nou eenmaal the touch of genius, waardoor alles wat ze maken op een onverklaarbare manier ­interessant is.
Ik ben blij dat ze bestaan.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden