Plus Thomas Acda

Goed, ik ben een hippie maar ik omhels bomen niet

Thomas Acda. Beeld Artur Krynick

Ruud Gullit, aan hem denk ik. Liggend in het gras aan de mij zo geliefde Amstelrivier. Elf uur en al bloedwarm, maar omdat het morgen en overmorgen bijna veertig graden schijnt te worden, valt het me mee. Liggend onder een boom bedenk ik eerst dat dit de enige juiste positie is om het majestueuze van een boom te waarderen.

Onder aan de stam, op je rug, besef je pas werkelijk de kracht die het de wortels moet kosten om ogenschijnlijk moeiteloos hun bovenlichaam overeind te houden. Het waait een weinig, het blaast een beetje, maar zowel boom, wind, als ik weten: wil je deze boom doen knielen, moet je toch echt van betere huize komen, vriend.

Kijk die krachtige takken! Al die bladeren! Die waren er niet, hè, een paar weken geleden.

Ik ben geen hippie. Ooit gaf ik mijn zoon, tot ontsteltenis van zijn moeder, een enorme sticker van South Park waarop Cartman zegt: ‘It’s all a bunch of tree hugging hippy crap!’ Maar ik wist toen al: goeie grap, maar man, wat hou ik van bomen.

Goed, ik ben een hippie maar ik omhels ze niet, ik erken hun kracht als de hond die op zijn rug gaat liggen bij het zien van een sterkere soortgenoot. Wat ik bij een mens nooit zal doen, doe ik voor een boom met overgave én voor mijn eigen rust.

Op mijn telefoon zoek ik een Volkswagenbusje om met het gezin, of wat ervan over is nu sommigen zichzelf zo volwassen vinden dat ze de hele vakantie door gaan werken in de studio, op vakantie te gaan. Ik kom uit bij Kieft & Klok. Denk je ineens aan Wim Kieft, snel, supersub, gouden gozer, hij haat die eretitel en in mijn hoofd ben je dan in een split second bij de kopbal van Ruud. 

De snoeiharde punt op de i van het kampioenschap. Dat dit op 21 juni 1988 was en het vandaag 23 juli is, bewijst des te meer dat ik vakantie heb. En dat ik daar niet tegen kan.

Het stormt maar door. Ik ben jaloers op mijn zoon. Wat nou vakantie?! Lekker de studio in, muziek maken. Vakantie neem je van werk dat je doet om op vakantie te kunnen. 

Maar wat nou als je werk zo is ingedeeld dat je best onder een boom kan gaan liggen, omdat je daar acht maanden tourend naar uit hebt gekeken? Het hoofd stopt toch nooit. Kieft en klok, Wim Kieft, Gullit, Gullit… mooi in positie, Gullit, Bam! Jahaaaaaaa! Daar is ie dan tóch! Ruudje Gullit! Wat een klasbak is dat toch!

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden