Plus

Goed gezien, gouwe kerel. Ik ken je niet maar ik heb van je genoten

Thomas Acda Beeld Wolff

Dit was een van de beste manieren om de zondag door te brengen. Natuurlijk, Feyenoord werd kampioen, maar dat hadden ze ook wel een beetje afgedwongen door 12334 weken op de ­eerste positie te verblijven, hè.

Ik heb met mijn vader heel veel plezier beleefd aan het ons installeren voor de televisie met pinda's, biertje en afstandsbediening op de juiste plek leggen. Dit alles voor de 39ste seconde van de wedstrijd die we niet keken.

Maar het gaat mij om een paar uur daarvoor. Verzamelen bij onze club SDZ, altijd leuk. Shahine, die als enige altijd bij ons instapt - wat mijn zoon en ik niet persoonlijk nemen, omdat de achterbank van een Land Rover D110 waarschijnlijk alleen ­bedoeld is voor aangeschoten wild en niet voor ongewassen voetbalpubers van twee meter.

Naar Sint Martinus, of een andere heilige. In elk geval in Amstelveen. Kopje koffie met de andere vaders. Allemaal leuk. Maar toen begon het entertainment. Mijn zoon scoorde de 1-0. Goed gezien. Leuk, geweldig zelfs. Maar die scheids!

Het hoogtepunt van mijn dag. Kent u die dansende verkeersagent in New York, bij de bibliotheek in Manhattan? Duizenden filmpjes zijn er over hem. Nou dat, maar dan achter in de zestig, begin zeventig in een kanariegeel scheidsrechterstenue en blank.

Hij praat tegen de jongens. "Ik zag het! Vrije trap!" "We spelen door, voordeel, goed gezien, grens!" En bij elke beslissing neemt deze magere veteraan een pose aan waar Hans van Manen spontaan zijn schetsboek van zou trekken.

Linkerbeen uitgedraaid, rechtervoetje op de punt gezet en het lijf en de armen strak en mee­dogenloos in de doelrichting van de overtredende partij.

De coach wisselde, want iemand was ­geblesseerd. Scheids rende met kleine ­vegende stapjes, als iemand die het ijs niet helemaal vertrouwt, richting de zijlijn: "Geen enkel punt, effe melden, haha, ­regeltjes!" en bij regeltjes ontving de coach the pose. "Ik zag je, motherfakka!"

Maar dan zeventig, hè. Geweldig. Echt ­fantastisch. En dat voor een tientje!
Vrijwilligersscheidsrechters van de KNVB krijgen een tientje voor het fluiten van een wedstrijd tussen tjokvol hormonen zittende pubers, die zo'n scheids in twee slagen tot een origamivogeltje verbouwen.

Hans van Breukelen krijgt tonnen om iedereen de gordijnen in te jagen, maar deze man een tientje. En hij vult waarschijnlijk ook nog dat rechthoekje voor 'eventuele bijzonderheden over de wedstrijd' in. (Waar hij onder andere de goal van mijn zoon zal beschrijven, yes!)

Goed gezien, gouwe kerel. Ik ken je niet maar ik heb van je genoten. Het allerbeste voor jou en de jouwen.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden