PlusDe erelijst

Gitarist Mick Taylor was de muzikaal bekwaamste Rolling Stone

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: It’s Only Rock ’n Roll van The Rolling Stones.

Peter van Brummelen
null Beeld

Vandaag in 1969 stelden The Rolling Stones tijdens een persconferentie in Londen hun nieuwe gitarist voor. Mick Taylor was de opvolger van Brian Jones, die een paar dagen eerder uit de groep was gezet. Vijf jaar lang speelde Mick Taylor bij de Stones. Zijn laatste album met de groep was het in 1974 verschenen It’s Only Rock ’n Roll.

Terug in de tijd Twintig jaar oud was Mick Taylor nog maar toen hij toetrad tot The Rolling Stones. Hij had deel uitgemaakt van John Mayall’s Bluesbreakers, de groep die in de jaren zestig een waar opleidingsinstituut voor Britse bluesgitaristen was; ook grootheden als Eric Clapton en Peter Green speelden bij Mayall. Het was ook John Mayall die Mick Taylor bij de Stones aanraadde. Nog geen maand na Taylors toetreding kwam voorganger Brian Jones om het leven in zijn privézwembad. Onder mysterieuze omstandigheden, zoals dat heet.

Mick Taylor maakte zijn livedebuut bij The Rolling Stones op 5 juli 1969 tijdens een door de groep ter nagedachtenis van Brian Jones georganiseerd openluchtconcert in het Londense Hyde Park. Rond de 250.000 bezoekers kwamen er op af. In de zestigjarige geschiedenis van The Rolling Stones geldt Mick Taylor als de meest bekwame muzikant. Voorganger Brian Jones was niet zo’n beste gitarist, Keith Richards is vooral een goede slaggitarist. Taylor werd in 1975 in de Stones opgevolgd door Ron Wood. Ook een fijne gitarist, maar weer lang niet zo veelzijdig als Mick Taylor.

Waarom herbeluisteren? It’s Only Rock ’n Roll is zo’n typische jarenzeventig-Stonesplaat. Rhythm-and-blues was nog steeds het uitgangspunt, maar de inspiratie kwam inmiddels ook van elders. Reggae speelden de Stones op It’s Only Rock ‘n’ Roll nog net niet, maar gefunkt werd er al wel. En naast ouderwets rampestampende rockers als het titelnummer bevat het album ook meeslepende ballads, waarvan Time Waits for No One de mooiste is. Het is ook het nummer waarin Mick Taylor zijn finest moment binnen de Stones beleefde.

6:38 minuten duurt Time Waits for No One en het bestaat voor zeker de helft uit gitaarsolo’s. Van Mick Taylor wel te verstaan. Keith Richard speelt een aantrekkelijk riff, Taylor lever het echte vuurwerk. Zeker in de lange solo aan het einde van het nummer: melodieus, vindingrijk, spannend opgebouwd, vol interessante zijpaadjes en nog eens licht Zuid-Amerikaans van sfeer ook. Heel atypisch voor de Stones eigenlijk, maar prachtig.

In december 1974 stapte Mick Taylor uit de Stones. Hij vond dat hij te weinig muzikale vrijheid kreeg. Hij bleef actief in de muziek, ging daarbij soms de jazzkant op, maar vond nooit meer het grote succes, als hij daar al naar op zoek was. Tegenwoordig leeft hij, getrouwd met een Nederlandse vrouw, een teruggetrokken leven in – echt waar – een dorp in Drente.

Verder luisteren Mick Taylor speelde na zijn vertrek uit de Stones vooral op platen van anderen, onder wie Bob Dylan. Interessant is zijn in 1979 verschenen, simpelweg Mick Taylor geheten solodebuut. Mooi zijn ook de platen die hij maakte met de Texaanse singer-songwriter Carla Olson. Kort geleden verscheen er een Best of van.

Peter van Brummelen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden