Patrick Meershoek artikel roze groot Beeld Artur Krynicki

Gezocht: een wijk waar niemand wil wonen

Plus Patrick Meershoek

De bouw van 50.000 woningen zet niet alleen de cementmolens, maar ook de tongen in beweging. Er gaat geen avond voorbij, of ergens in de stad strijkt een groep mensen neer om met elkaar van gedachten te wisselen over de juist hoogte van de gebouwen en de gunstigste diepte van de beurzen van de toekomstige ­bewoners. Diep van binnen zijn we allemaal betonvlechters.

De plannen zien er stuk voor stuk gedegen uit en dat is jammer. Wat ontbreekt in het aanbod, is de mogelijkheid van een megalomane mislukking. Zo’n groots en meeslepend ontwerp dat bij het slaan van de eerste paal de genodigden al een lichte buikpijn bezorgt. Bij de oplevering van het eerste blok luisteren de projectontwikkelaar en de wethouder eenzaam in het stuivende zand naar de fanfare.

Een nieuwe Bijlmer, zeg maar, als opvolger van de woonwijk die aan de vooravond staat van ingrijpende veranderingen. Men is er ter plaatse helemaal niet gerust op. In Zuidoost gaat het gesprek van de dag over de gentrificatie, die grote pot met goudverf die momenteel vanuit de binnenstad over de hele stad wordt uitgesmeerd.

Nu woningen in de meeste stadsdelen onbetaalbaar zijn geworden, is de voormalige no-go-area ontdekt als aantrekkelijk alternatief. Het is een bijzondere gewaarwording voor een wijk die het overgrote deel van zijn bestaan gebukt ging onder een slechte reputatie. Wonen in de Bijlmer? Voor geen geld! De vloek bleek een zegen, in elk geval voor de duizenden migranten die door de jaren heen in de hoogbouw een plek vonden om hier een start te maken.

Op de illusie van de ideale stad vormde zich ongepland een nieuwe samenleving, waar bestuurders en burgers – soms enthousiast, vaak vloekend – op de tast zochten naar wat in de praktijk werkt. Zonder al te nadrukkelijk te hameren op hoe het volgens de regels hoort: nog steeds doen ze de dingen in de Bijlmer graag op hun eigen manier. Denk aan de illegale snorder, die in Zuidoost rustig voortsnort.

Maar ook dat gaat allemaal ­ongetwijfeld veranderen. De studenten en de creatieven ­houden nog wel van wat gruizigheid, maar in het kielzog van ­deze kwartiermakers komt de beschaving aanmarcheren, met in de ene hand het huishoudelijk reglement en in de andere een hark. De nieuwe nieuwkomers zullen de Bijlmer langzaam maar zeker ontdoen van alle rauwe randjes.

Dat is geen ramp, maar een nieuwe monumentale mislukking kan de stad best gebruiken. Een wijk waar niemand wil wonen, kan die niet nog eens worden gebouwd? Zodat ergens tussen al het goud dat straks blinkt, er ook een nieuwe smoezelige maar veilige haven ontstaat voor gelukzoekers, vrije geesten en snoeshanen? Zodat het wonder van de Bijlmer zich nog eens kan voltrekken?

Dan maken we er over vijftig jaar alsnog een keurig aangeharkte wijk van, waar iedereen wil wonen.

patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden