Plus Gijs Groenteman

'Gewoon, even pesten'

Gijs Groenteman Beeld Linda Stulic

Omdat ik een zestienjarige voetbalfanaat als zoon heb, en omdat ik zelf een weekdier ben dat de afstandsbediening ziet als iets waar je afstand van doet, zit ik vele, vele uren per week naar Voetbal inside te kijken.

Het programma is in mijn perceptie werkelijk altijd op tv, bewonderenswaardig hoeveel tijd die mannen kunnen vullen.

Een belangrijk onderdeel van de show is treiteren. Een favoriete tijdsbesteding is bijvoorbeeld het tonen van een filmpje van Jan Boskamp - een gezette oud-voetballer - die in zwembroek over een kiezelstrandje waggelt. Eindeloos vaak laten ze dat zien.

En laatst hadden de mannen het erover hoe belachelijk iedereen er vroeger uitzag. Het leek de redactie toen leuk om een foto van Johan Derksen in zijn oude gedaante - dik, woest behaard, mistroostige blik - te laten zien.

Gewoon, even pesten.

Er gebeurde iets opmerkelijks, want Derksen kon hier niet tegen. 'Mag die foto nú weg?' zei hij ineens met een ernstige, dwingende stem.

Blijkbaar herinnerde dat beeld hem aan iets waaraan hij niet herinnerd wilde worden.

Het grappige is dat die foto in de tijd gemaakt is dat ik een oprechte fan van hem was. Hij was toen adjunct-hoofdredacteur van Voetbal International, waarin hij elke week een dwarse column schreef. Nog niet de lap tekst die hij later ging afscheiden, maar gewoon een kolom voorin het blad. Op tv kwam hij toen nooit, want daar was hij principieel op tegen.

Ik vond het dus heerlijk exclusief toen hij bijna twintig jaar geleden met moeite werd overgehaald om wekelijks aan te schuiven in een duistere studio van RTL5. Daar praatte hij, al sigaren rokend, onder leiding van Ruud ter Weijden, wekelijks een uur met Hugo Camps over voetbal. Nors, serieus en goed geïnformeerd.

Dat was heerlijk én revolutionair, want op die manier over voetbal praten gebeurde simpelweg niet op tv. We kwamen nog maar net uit de tijd dat er in de rust van grote voetbalwedstrijden lange reportages van Socutera uitgezonden werden.

Johan Derksen vergeleek zichzelf destijds weleens met het karakter dat Jack Nicholson speelt in As good as it gets: een radicaal denkende man op leeftijd, die alles in zijn leven graag volgens strakke lijnen georganiseerd ziet. Vroeger weigerde Derksen op tv te komen, tot hij besloot het tóch te doen, sindsdien is hij bezig met de totale uitverkoop. Daar ben ik nu week in, week-uit getuige van.

Het is wat triest, maar een hekel kan ik niet aan hem hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden