Marjolijn de CocqBeeld Artur Krynicki

Geweldig, die boekenkastjes door stad en land

PlusMarjolijn de Cocq

Geweldig vind ik ze, al die boekenkastjes door stad en land, waar mensen hun beduimelde pockets, gedateerde reisgidsen en aangevreten encyclopediedelen aan nieuwe lezers willen helpen. Ik moet altijd even het aanbod bekijken, want al Heb Ik Al Een Boek, je weet maar nooit of er een pareltje tussen de kromgetrokken ­kaften schuilt.

Zo had ik laatst het tweede deel in de Cromwelltrilogie van Hilary Mantel te pakken – het eerste, Wolf Hall, staat in het Engels in mijn boekenkast en ik herinner me dat ik het destijds een hele kluif vond. Het slot, Het boek Henry, verscheen begin dit jaar en wordt door de fans in mijn omgeving de hemel in geprezen. Maar eer ik dat kan gaan lezen eerst dus nog dat tweede deel, De spiegel & het licht – dat een minder enthousiaste lezer in het kastje op de Laagte Kadijk had gezet. Dat kastje is van oranje plastic en het ontbeert een deurtje, dus de boeken daar hebben geen lange houdbaarheid. Dan staat het gammele rode houten kastje op de Wittenburgergracht weerbestendiger, of het boekenkastje op mijn tuinpark Nieuw Vredelust, met het mooie glazen vakjesdeurtje.

Het zijn de drie vaste plekjes waar ik zelf mijn weesboeken over verdeel – de nieuwe boeken die ik heb gelezen, maar niet wil houden, of de oude boeken die moeten plaatsmaken voor boeken die nu meer betekenis voor me hebben. Het idee dat iemand langs zo’n kastje komt en die boeken adopteert, maakt het wegdoen minder pijnlijk. Liefst zou ik ze allemaal houden, maar dan pas ik mijn huis niet meer in.

Ik werd er door iemand op gewezen, maar toen ik erop ging letten, bleek het te kloppen: bijna elk boekenkastje, waar dan ook, bevat wel een exemplaar van De vliegeraar, de verfilmde bestseller uit 2003 van Khaled Hosseini, waarvan in 2007 in Nederland een miljoen exemplaren waren verkocht. En meer hoogvliegers van ooit zijn nu boekenkastjesconstanten: De geheime geschiedenis van Donna Tartt, Eten, bidden en beminnen van Elizabeth Gilbert. Het diner kom ik ook vaak tegen (tijdens mijn vakantie zelfs ­tijdens een vide grenier, een coronaproof georganiseerd Frans rommelmarktje, waar Le diner 50 cent moest opbrengen. Ik aarzelde, maar be­sloot voor hetzelfde bedrag twee Bretonse schaaltjes aan te schaffen – sorry Herman Koch!)

Maar vanmorgen, onderweg naar de redactie waar ik nu weer twee dagen in de week mag aantreden, spotte ik in het rode boekenkastje een opmerkelijke titel: Vorst, een titel uit 2005 van de Noorse schrijver Roy Jacobson, die ik pas net heb ontdekt. Mijn hand ging naar het boek, maar bleef in de lucht hangen toen ik de licht beschimmelde pagina’s zag. Ja, nee, ja, nee.

(Stomme boekensnob, denk ik nu. Als het er straks nog staat, neem ik het mee.)

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden