null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Gepruts op de grens van leven en dood

PlusPaul Vugts

Het is soms moeilijk te bevatten hoe zware misdrijven langdurig en professioneel worden voorbereid om vervolgens uit te lopen op geblunder – dat bijna grappig zou zijn als het allemaal niet zo diep triest was.

Dat veel uitvoerders tegenwoordig matig begaafde broekies zijn, zal meespelen.

Verreweg de treurigste zaken zijn natuurlijk die waarin de daders – verblind door de spanning of onwaarschijnlijk roekeloos – niet hun doelwit maar een ander doodschieten. Gesprekken met nabestaanden die zo hun naaste hebben verloren, gaan door merg en been. De onpeilbare onzinnigheid waardoor je, om met een kranige weduwe te spreken, ‘ineens in The Godfather belandt’.

De term ‘vergismoord’ wekt dan ook mijn weerzin, niet alleen omdat het lamentabel Nederlands is, maar vooral omdat het zoveel tekortdoet aan het leed. Een vergissing is als je in de winkel koffie hebt gekocht terwijl je thee wilde halen. Niet de verschrikking waarin een willekeurige huisvader uit het leven wordt geschoten.

Soms bewijst een inkijkje in de voorbereiding dat een moordcommando zó achteloos te werk gaat dat fatale fouten niet kunnen uitblijven. Als over een te vermoorden Iraniër van 56 in onderlinge berichten wordt gesproken als ‘een Turk (…) hahahah simpele mannetje in de 40’, waarna de schutters zonder nadere vragen gewoon maar op pad gaan omdat ze weten waar hun doelwit zijn witte bus parkeert.

Van gepruts in de uitvoering van moorden – na minutieuze observaties et cetera – koester ik een mausoleum aan voorbeelden.

Van de twintigers uit Zuidoost die in Nieuwe­gein een liquidatie pleegden en over de A2 huiswaarts vluchtten, maar eenvoudig werden klemgereden in de ochtendspits die ze over het hoofd hadden gezien.

Van jongens wier vluchtauto het na een onderwereldmoord niet deed of die op hun onbesuisde vlucht verongelukten.

Van de bedenkelijke reeks schietpartijen waarbij op het moment suprême het wapen haperde.

Even peinzen levert me zo tien voorbeelden op waarin ‘klikkende’ wapens de levens redden van zware criminelen (ik noem drugshandelaar Ahmet G. en de later alsnog geliquideerde Gwenette Martha).

Voor mij persoonlijk kwam zo’n kwestie het dichtstbij via misdaadblogger Martin Kok. Nadat we uitgebreid hadden geluncht, had hij een afspraak in een hotel. Daar probeerde een man hem dood te schieten, maar zijn vuurwapen ging niet af en hij vluchtte in paniek terwijl de nietsvermoedende Martin doodgemoedereerd verder wandelde. Eerder had Martin al een bom onder zijn auto gevonden die zó slordig was aangebracht dat die van een afstand was te zien.

Uiteindelijk werd hij in de nacht na onze lunch helaas alsnog vermoord.

Had het aanvankelijk haperende wapen maar het leven gered van kroongetuigeadvocaat Derk Wiersum. Wat verschrikkelijk dat het pistool in tweede instantie alsnog afging toen de raadsman zijn moordenaar na de eerste mislukte schietpoging in paniek achtervolgde.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden