Patrick Meershoek.Beeld Artur Krynicki

Gentrificatie op de kinderboerderij

PlusPatrick Meershoek

Tussen de kerstpost zat een ­uitnodiging van Kobus en Rico. Nou ja, niet van de twee ezels persoonlijk natuurlijk, maar van de leiding van de Ezelsociëteit in Zeist waar de twee voormalige Amsterdammers tegenwoordig hun dagen doorbrengen in perfecte ezeligheid.

Een paar maanden geleden maakten de dieren nog deel uit van de levende have van Jeugdland in Oost. De aangescherpte normen voor de huisvesting van gezelschapsdieren in de stad bleken in het geval van Kobus en Rico onbetaalbaar. De ezels gaan de boeken in als de eerste slachtoffers van de oprukkende gentrificatie op de Amsterdamse kinderboerderijen.

Het is ook een treffend voorbeeld van de complexiteit en de onvoorspelbaarheid van regelgeving. Het beleid van het stadsbestuur is erop gericht het welzijn van dieren te verbeteren, een doel waar niemand tegen kan zijn. In het geval van Kobus en Rico zorgde de maatregel ervoor dat de verhuiswagen kon worden besteld.

Het is jammer dat de ezels uit Amsterdam zijn verdwenen.

Als ze, ik noem maar wat, op de loonlijst hadden gestaan van een Europees agentschap voor geneesmiddelen, dan had de gemeente voor een grote bos wortelen gezorgd, passende huisvesting en een internationale school voor de kinderen met voldoende leerkrachten voor de hele week.

Maar Kobus en Rico zijn ezels, en leveren als zodanig geen bijdrage aan de economie van de stad. Met de dieren hoeven we geen medelijden te hebben. In Zeist hebben ze een mooie plek gevonden in een bosrijke om­geving, samen met twintig andere ezels en een grote groep vrijwilligers die de dieren met veel liefde, aandacht en verstand van zaken omringen.

Dat is een troostrijke gedachte, want de meeste ezels in de op­vang hebben een verleden van ernstige verwaarlozing, met allerlei lichamelijke klachten als resultaat, variërend van slechte gebitten tot een doorgezakte rug. In de sociëteit ontvangen de dieren alsnog zorg op maat, inclusief een dagelijkse massage voor de ezels met moeilijke gewrichten.

Zorg op maat, maar ook gezelschap op maat. De jonge Rico heeft in Zeist inmiddels vriendschap gesloten met een paar ezels van zijn eigen leeftijd, dieren waarmee hij naar hartenlust kan spelen en stoeien. De oude Kobus slaakte een zucht van verlichting dat hij niet meer hoefde en zocht een rustig plekje tussen de andere senioren in de pleegstal met warmtelamp.

Kobus zal ook niet meer uit Zeist vertrekken. Voor Rico is de opvang waarschijnlijk een tussenstation: de Ezelsociëteit heeft in het land meer dan ­honderd ezels bij gastgezinnen ondergebracht. De dieren blijven eigendom van de stichting, maar worden verzorgd door ­particulieren met voldoende middelen en ruimte om de ezels een goed thuis te geven.

Enfin, u moet de groeten ­hebben van Kobus en Rico en ik moest zeggen dat de opvang nog best een paar donateurs kan gebruiken.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? Mail naar patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden