Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Genderneutrale salarissen − tot de cijfers spreken

PlusMarcel Levi

Onlangs maakte Tony Hall zijn vertrek als BBC-directeur bekend. Eén van de redenen is de blijvende kritiek op het feit dat de BBC mannelijke presentatoren meer betaalt dan vrouwen die hetzelfde werk doen.

Hoewel we (bijna) allemaal vinden dat mannen en vrouwen gelijke kansen moeten hebben in werk en carrière, worden we er herhaaldelijk en tamelijk pijnlijk op gewezen dat de realiteit voor vrouwen nog steeds anders is dan voor mannen.

Zelfs in de gezondheidszorg, met een meerderheid aan vrouwelijke professionals en binnenkort meer vrouwelijke dan mannelijke artsen, blijven die verschillen bestaan. Loopbaanwensen van mannen en vrouwen lopen soms uiteen, waarbij vrouwen vaker behoefte hebben aan een kloppende werk-privébalans en mannen meer hechten aan carrièreprogressie en salaris. Maar dat is zeker niet altijd zo en dus onvoldoende verklaring waarom het aantal vrouwen in topposities zo tergend langzaam toeneemt.

Nog moeilijker te begrijpen is waarom mannen en vrouwen voor identiek werk een verschillend salaris verdienen. Onderzoek bij meer dan 400 chirurgen in opleiding in de VS toonde dat bij gelijke loopbaanwensen en ambities, mannen ruim 20.000 dollar meer dachten te gaan verdienen dan vrouwen na voltooiing van de specialisatie.

Die verwachting werd ook vaak gerealiseerd. Vrouwelijke chirurgen gingen er vaker vanuit dat er weinig te onderhandelen zou zijn, vonden het dikwijls ongepast om over het salaris te spreken en waren minder vaak geneigd tegelijkertijd te solliciteren op meer functies om zo hun onderhandelings­positie te verbeteren.

Hoewel ik ervan overtuigd was dat wij in onze ziekenhuizen in Londen een volstrekt genderneutraal salarisbeleid hadden, zag ik tot mijn verbijstering dat er toch een significant verschil was, in het voordeel van mannelijke artsen en verpleegkundigen. Dit bleek vooral veroorzaakt door de toelages die mensen konden verdienen voor extra werk of resultaten.

Bij het aanvragen van die toelages blijken vrouwen een stuk bescheidener te zijn. Zij benadrukken teamwerk en gezamenlijk behaalde resultaten, terwijl mannen het geen probleem vinden alle successen in de ik-vorm te presenteren en lichtelijk (soms zelfs schromelijk) te overdrijven wat er is bereikt.

Terwijl het beoordelingspanel voor de toelages uit 50 procent mannen en 50 procent vrouwen bestaat, is verder een verbluffende constatering dat vrouwelijke aanvragers vooral door vrouwelijke panelleden veel strenger worden beoordeeld.

In Nederland worden volgens het CBS de salarisverschillen tussen mannen en vrouwen snel kleiner. Ik betwijfel echter of dat in de medische en universitaire wereld ook al het geval is. Ik denk dat we daar nog wel een route af te leggen hebben om te komen tot een volstrekt gelijke beloning. Maar voordat we deze oneerlijkheid totaal kunnen elimineren, moeten we eerst volledig begrijpen wat dit beloningsverschil veroorzaakt.

Marcel Levi is Ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Reageren? m.levi@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden