Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Gemeente, werk samen met bewoners in plaats van met partijen van buiten de wijk

PlusMassih Hutak

Mensen die van armoede hun verdienmodel hebben gemaakt zijn in Amsterdam-Noord de afgelopen jaren steeds creatiever geworden. Letterlijk. Van theatermakers tot kunstenaars tot zelfbenoemde crea­tieve participatie-experts. En ons stadsdeelbestuur is er gek op. Vooral als deze mensen zelf niet uit Noord, vaak ook niet uit Amsterdam, komen. En als ze niet te lang blijven. Tijdelijkheid is een instrument voor de status quo om zichzelf nooit echt te hoeven bevragen.

De kern van waar het steeds misgaat, is dat er constant vanuit de overheid wordt gewerkt aan aanbod, maar er wordt nooit eens goed getoetst bij bewoners waar eigenlijk hun behoefte ligt. Die behoefte is ook weer samen te vatten in een aantal hoofdpunten: betaalbare (sociale huur)woningen, een structurele en strategische aanpak van achterstallig onderhoud, bescherming van het groen, ons betrekken als partners bij alle plannen en een kritische evaluatie van de groeiambities van onze stad. Oftewel: laten we teruggaan naar de tekentafel en met bewoners een alternatief bedenken voor een oplossing die de groeiende ongelijkheid en segregatie daadwerkelijk tegengaat.

Het huidige beleid en de bestaande plannen dragen alleen maar bij aan de tweedeling, vrolijk gepresenteerd, en met droge ogen bovendien, onder de noemer ‘ongedeelde wijk’. In wijken waar jaren, zo niet decennia, buurtorganisaties bestaan die de mensen en de straten door en door kennen, wordt ruimte gegeven aan partijen (lees: bv’s) van buiten om, komt ie, tijdelijke ‘interventies’ te doen. Gesteund door substantiële publieke gelden met als resultaat precies niet één concreet resultaat dat mét, vóór en dóór bewoners is bedacht en zonder enige consequentie voor de zittende macht. Logisch, want ze worden betaald door de zittende macht.

Deze van buiten ingevlogen redders/consultants zijn nauwelijks (uitgesproken) kritisch, want niet genoeg ingeburgerd en door hun tijdelijke opdrachten hoeven ze dat ook helemaal niet te zijn. En net wanneer je denkt dat je ze allemaal hebt gezien, brengen mensen ook nog het lef op om de bestaande (kritische) buurtorganisaties, die structureel worden over­geslagen door ons stadsdeel­bestuur, zonder het te vragen te benoemen in aanvragen als samenwerkingspartner. Aanvragen die hun nog meer publieke gelden moeten opleveren om een in een vrolijk jasje gestoken, non-kritisch, gemeenteproject uit te voeren, dan weer te verdwijnen uit de buurt om vervolgens nooit meer terug te keren. Ufo’s, vaak letterlijk midden op een plein.

Ergens snap ik deze mensen, want een stadsdeel dat het je zo gemakkelijk maakt, wat zeg ik, de loper voor je uitrolt, is ook heel verleidelijk. Het blijft toch een pijnlijk contrast ten opzichte van de misplaatste verdachtmaking en marginalisering waar veel kritische bewoners en échte strijders in ons stadsdeel mee te maken hebben, dagelijks. Ewa ja.

Als je dit leest, zenuwachtig wordt en denkt: shit, we moeten snel koffie drinken. Laat dat.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden