Opinie

'Gemeente wekt vals vertrouwen dat burgers invloed hebben'

Het valt te betwijfelen of Amsterdammers die niet bij een politieke partij horen, überhaupt kans maken om in de stadsdeelcommissies te worden gekozen, schrijven Paroollezers.

Betrokken burgers stuiten soms op flinke obstakels Beeld Maarten Brante

Op het verkeerde been
Hooggeachte mevrouw Ollongren, langs deze weg vraag ik u als Amsterdammer uw positie als minister in stelling te brengen om de lokale democratie in Amsterdam te bewaken.

En tevens vraag ik u zich te verzetten tegen vals ­gewekt vertrouwen bij de Amsterdammer voor schijnbaar uit te oefenen invloed op het bestuur van Amsterdam.

In de kwestie van het landelijk raadgevend referendum heeft u terecht al de eerste stappen gezet om in te grijpen en daarmee de democratie in Nederland te beschermen.

U maakt een einde aan dat referendum. U gebruikt daarvoor de enig juiste motivatie: een volksraadpleging waaraan effectief geen gevolg wordt gegeven, is desastreus voor het vertrouwen in de politiek.

In Amsterdam wordt in 2018 gelijktijdig met de gemeenteraadsverkiezingen een niet-politieke verkiezing gehouden. Het doel daarvan is enkele door de gemeenteraad in het leven geroepen stadsdeelcommissies samen te stellen.

De Amsterdammers worden door deze 'verkiezing' op het verkeerde been gezet. En ook dat is desastreus voor het vertrouwen in de politiek.

De gemeente wekt met deze 'verkiezing' van adviserende Amsterdammers het valse vertrouwen dat deze burgers werkelijke invloed kunnen uitoefenen op het bestuur van Amsterdam.

Aan deze adviesorganen zijn geen bevoegdheden gedelegeerd. De adviezen zijn niet bindend. Het valt te betwijfelen of niet in politiek partijverband georganiseerde Amsterdammers überhaupt kans maken gekozen te worden.

Om de afstand tussen de Amsterdammer en zijn bestuur te vergroten plaatst het college van burgemeester en wethouders tevens bestuurscommissies tussen de Amsterdammer en zijn bestuur. De drie benoemde bestuurders van de bestuurscommissie krijgen alle territoriale bevoegdheden overgedragen.

De besluiten, de besluitvorming en de vergadering van deze bestuurders worden aan de openbaarheid onttrokken. Deze bestuurders zijn niet direct aanspreekbaar. Dat is zorgelijk.

Ik hoop dat u zich het lot van het democratisch recht op waarachtige verkiezingen zult aantrekken. Ik verzoek u met klem in gesprek te gaan met het college en zodoende het nieuwe bestuurlijk stelsel in Amsterdam te laten wijzigen.

Als u ooit nog iets wilde doen voor Amsterdam, dan is nu het moment.
Henk van Dijk, Amsterdam

Burger zonder achterban
Mijn brief, vorige week in Het Parool, waarin ik mijn verbazing uitsprak over het feit dat ik met tien buren naar het gemeentehuis moet om mee te kunnen doen aan de verkiezing voor de nieuwe stadsdeelraad, heeft veel reacties ­opgeleverd en spontaan hebben zich buren gemeld die mij willen ondersteunen.

Alle reden dus om het nog niet op te geven.

Goedwillende ambtenaren hielden maandag wederom een informatieavond voor Amsterdammers die interesse hebben in zo'n stadsdeelcommissie.

Als binnenstadbewoner wil ik me, aangetrokken door de wervende teksten van de gemeente, gaan inzetten voor mijn woonomgeving, en met mij nog een stuk of veertig anderen in het zaaltje.

De drempels bleken onveranderd hoog of nog veel hoger. Ik kreeg te horen dat ik me deze week verkiesbaar moet stellen (voor de 27ste, maar niemand heeft het over de kerstdagen).

Deze week moet ik een registratieformulier inleveren bij het gemeentehuis, met een door mij bedachte aantrekkelijke lijstnaam.

Liefst ook met een flink aantal buurtbewoners, die samen met mij op mijn 'lijst' gaan staan.

Ik moet niet ­alleen zorgen voor tien steunverklaringen van buren die hoogstpersoonlijk naar het stadhuis willen gaan, maar er wordt mij dringend aangeraden een flink aantal kandidaten op mijn lijst te zetten die ook in de stadsdeelcommissie willen.

Maar mijn buren hebben geen zin om in het 'publieke domein' actief te worden - ikzelf ook steeds minder.

Alle politieke partijen leveren ook een dergelijke lijst aan en de politici die op de kieslijst voor de gemeenteraad staan, kunnen ook meedoen.

Toen ik opmerkte dat het er toch om ging dat de gewone burger mee zou praten, werd mij te verstaan gegeven dat ik mijn kansen natuurlijk wel verklein als ik niet zorg voor een flinke achterban.

Volgens de ambtenaren is het ook een goed idee als de mensen die in de zaal zaten, samen een lijst vormen voor een gebied. Clusteren van individuele burgers als oplossing voor het ellenlange stembiljet dat ontstaat door mensen zoals ik, die zich persoonlijk kandidaat willen stellen.

Van de mensen in het zaaltje die aan het begin van de avond hun hand opstaken toen werd gevraagd wie er in de stadsdeelcommissie wilde, was aan het eind van de avond ongeveer de helft afgevallen.
Lise van de Kamp, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden