Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Gelukkig kan minister Dekker geen taakstraf krijgen voor populisme of onnozelheid

PlusPaul Vugts

Een zwaarverslaafde vrouw bevalt van een kind dat meteen na de bevalling door iemand van Jeugdbescherming uit haar armen wordt gehaald en uit huis wordt geplaatst. Ze geeft die hulpverlener een klap. Moet zij koste wat kost de cel in?

Ik leen het voorbeeld van een gerespecteerde Amsterdamse onderzoeksrechter die, zoals veel rechters, ageerde tegen aanscherping van ‘het taakstrafverbod’.

Deze week moest de Tweede Kamer oordelen.

Rechters mochten al niet enkel meer werkstraffen opleggen voor zware geweldsmisdrijven en zedenmisdrijven. Nu wil de regering ook een taboe op ‘kale’ werkstraffen voor geweld tegen agenten en hulpverleners.

Het professionele verzet tegen dat wetsvoorstel kwam uit vele hoeken en gremia. Behalve rechters protesteerden ook officieren van justitie, advocaten, reclasseringsambtenaren, mensen van de jeugdbescherming en andere hulpverleners.

Rechters zouden niet langer de kans krijgen simpelweg hun voorname plicht te vervullen: een passende straf opleggen die recht doet aan het misdrijf, het slachtoffer én de verdachte. Dat zal heel vaak een celstraf zijn, ja, maar vanwege bijzondere omstandigheden kan een werkstraf of boete toch geschikter zijn.

In de ruim twintig jaar dat ik in de persbankjes zit, zie ik rechters doorgaans zoeken naar redelijkheid, naar maatwerk.

O ja, ook de Raad van State adviseerde negatief over de verruiming van het taakstrafverbod, omdat het slecht was gemotiveerd én geweld tegen ordehandhavers en hulpverleners al vaak dubbel zo zwaar wordt bestraft.

Elke ingewijde weet bovendien dat pragmatische rechters het al bestaande taakstrafverbod omzeilen door bijvoorbeeld één dag cel op te leggen – vaak weg te strepen tegen het voorarrest – en daarnaast toch de werkstraf die ze passend vinden. Of ze leggen in een-tweetje met de aanklager een taakstraf op voor een iets lichter delict waarvoor geen verbod geldt.

Sander Dekker, minister van Rechtsbescherming (een cynisch eufemisme), zette in de storm van kritiek gewoon door, zoals hij eerder onder fel protest de bijl zette in de ‘voorwaardelijke invrijheidsstelling’ van langgestraften en in de gefinancierde rechtsbijstand voor de allerzwaksten.

Met de verkiezingen in zicht en op de golven van verontwaardiging over de recente rellen ‘tegen de coronamaatregelen en de avondklok’ nam de Tweede Kamer de aangescherpte wet deze week nog aan ook.

De minister twitterde triomfantelijk over ‘lik op stuk’ en ‘de bak in’.

Die Dekker is niet te redden denk ik, maar van de Kamer viel het me toch nog tegen.

Naïef.

Gelukkig staan in onze fijne rechtsstaat geen taakstraffen op onnozelheid of populisme van politici, maar in het kader van een werkbezoek zouden de instemmende Kamerleden eens in rechtszalen moeten komen kijken hoe magistraten zich in bochten wringen om alsnog redelijk te straffen in zaken waarin dat kinderlijke ‘de bak in’ niet past.

Ik zal een stukje schrijven.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden