Roos Schlikker Beeld OOF VERSCHUREN
Roos SchlikkerBeeld OOF VERSCHUREN

Geheimen delen met een hertje voor de Albert Heijn

PlusColumn

“Mevrouw!” Vlak voor de Albert Heijn word ik staande gehouden door een grietje met oorwarmers. “Mag ik u wat vragen?”

Ik heb haast. Bovendien hoef ik geen nieuwe energieleverancier. Maar ik ben moe, het is bijna donker en dit meisje met haar blocnote in plaats van zwavelstokjes staat hier niet voor niets, dus knik ik nurks. “Snel dan. Maar ik wil nergens een abonnement op.”

Het kind schudt haar hoofd. “Het is iets anders. Ik doe een project voor school. Over geheimen. Kunt u een paar dingen opnoemen die mensen niet van u weten?”

“Geheimen? Die zijn niet voor niets geheim,” brom ik. Het kind hupt van haar ene op haar andere voet, duidelijk ongemakkelijk met de situatie. “Ja. Dat zegt dus iedereen. Ik heb nog helemaal niks. Mijn vrienden zeiden: dan verzin je er toch een paar, maar ik vind dat dat niet kan. Het moet wel echt zijn. Maar niemand wil iets echts zeggen.”

Het is vaak zo dat niemand iets echts wil zeggen, weet ik. Ik kijk haar aan. Door haar vragende ogen is het net een hertje. Met oorwarmers. En ik ben al zo week vanbinnen. Dus begin ik te praten. Over mijn angst voor clowns. En voor knaagdieren met kale staarten. Dat ik niet kan slapen als de deur van de kledingkast openstaat. En dat ik er niet tegen kan als mensen iets met mijn oren doen. Erin blazen, eraan likken, ermee spelen. Regelrechte gruwel.

Ik ratel door. Ik vertel dat ik een uiterst ordinaire smaak heb. Zo wilde ik al tijden ondergoed in tijgerprint en kocht ik het niet omdat ik daarin lijk op tante Snollie in parenclub Likmevestje. Maar dat de drang sterker is dan ik. “Ik draag nu een tijgerstring” gooi ik eruit. Het kind kleurt. Goed, dit was duidelijk een gevalletje van te grote mededeelzaamheid. Toch gaan we in de kou op een bankje zitten, het hertje en ik. Ik zeg dat ik nu benieuwd ben naar haar geheimen.

Ze vertelt. Over een onbeantwoorde liefde. En dat ze soms een zak marshmallows koopt en een grootverpakking tortillachips. “Dat is vet lekker bij elkaar, moet u ook proberen.”

Het is even stil. Dan klinkt zacht: “Vaak, juist nu als het zo druk is en gezellig in de straat, voel ik me opeens alleen.”

“Dat heb ik ook weleens,” glimlach ik.

Het hertje wrijft over haar neus. “Ik durfde u nauwelijks mijn vraag te stellen. Ik durf veel niet.”

Ik knik. “Ik durf ook veel niet. Alleen kom ik daar vaak pas achter als ik het al gedaan heb.”

We weten allebei niet wat vervelender is. Wel weet ik dat ze het behoorlijk goed doet, als nieuwe energieleverancier. Want soms ontmoet je in een vreemde opeens jezelf. Opgemonterd spring ik op. Als ik wegloop, roept ze. “Tijger is mijn lievelings!”

De mijne ook. Maar deze kerst denk ik aan hert.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden