Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Geen woord over het onschuldige slachtoffer in de ijskoude berichtjes

PlusPaul Vugts

Zelden voelde ik de gevoelstemperatuur zó omslaan als maandag in de zwaarbeveiligde rechtszaal op Schiphol. Van ijzingwekkend kil in de ochtend tot warm, en ook wat benauwend, in de middag.

De rechtbank besprak na zeven jaar een van de treurigste gebeurtenissen waarvan ik als misdaadjournalist verslag deed. De moord in juli 2014 op Amsterdammer Stefan Eggermont, vriend van Janke, vader van een peuter.

Een afgrijslijke blunder: de schutter zag Stefan aan voor zijn criminele doelwit dat ook in een Fiat Punto reed. Voor mij staat de fatale stommiteit symbool voor de vernietigende roekeloosheid in een onderwereldoorlog die alleen verliezers kent.

Zó veel verliezers.

In de ochtend akkerden de rechters door een berg onderlinge berichten binnen de dadergroep. Je leest hoe de criminelen stap voor stap beseffen dat niet hun rivaal is gedood, maar een onschuldige.

Dikke stress. Maar niet om de verschrikking dat die nietsvermoedende huisvader is vermoord. Nee, stress omdat het werkelijke doelwit nu is gewaarschuwd. Omdat de blunderende schutter zijn telefoon heeft verloren waarop misschien sporen zitten. Stress omdat hij misschien dubbelspel speelt en dood moet (hij zal weken nadien worden geliquideerd).

In de ijskoude berichtjes geen woord over het lot van het slachtoffer en zijn gezinnetje dat nergens wat mee te maken had. Nergens een greintje compassie.

’s Middags was alles anders.

Stefans moeder en zijn weduwe Janke mochten eindelijk aan de rechtbank vertellen hoe ze al zeven jaar worstelen met het onbegrijpelijke.

Zijn moeder vertelde met gebroken stem hoe haar zoon, een spontane levensgenieter en bevlogen vader, er inééns niet meer was. Hoe ze, te midden van haar nachtmerries en fysieke klachten, alles doet om haar kleinzoon aan zijn vader te blijven herinneren.

Janke memoreerde haar intense, gepassioneerde relatie waarin Stefan ‘een superpapa werd’. Haar pijn toen ze haar zoontje vlak na het drama bij zijn oma aan tafel zag kleuren, zonder benul nog. Hoe hij later, thuis, vrolijk naar papa vroeg en vervolgens boos in kasten en achter de gordijnen zocht waar zijn vader zich volgens hem moest hebben verstopt.

De zaal kreeg het warm.

Stefans zoontje, 9 inmiddels, had een briefje geschreven waarin hij ‘meneer en mevrouw de rechter’ vertelde dat hij het ‘heel jammer vindt dat papa beschoten is’. Hij hoopt dat hij ‘superkracht krijgt’ en hem kan zien.

Dan, een hartverscheurend filmpje waarin hij de knuffel uitpakt die zijn vader verbeeldt. Hij drukt hem hard tegen zijn gezicht en borst.

Oef.

Ik zat pal achter de enige nog levende verdachte, van wie de rechters straks moeten oordelen of hij een dader is. Twee armlengtes schuin voor me staarde hij uiterlijk onberoerd in het niets. Wat dacht en voelde hij?! Hij verkoos zijn zwijgrecht.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden