Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Geen wonder dat jonge dokters afhaken; ze worden begraven onder een tsunami van papierwerk

PlusMarcel Levi

Marcel Levi

Toen ik afstudeerde als arts legde ik de eed van Hippocrates af. Althans, dat dacht ik. Maar die eed was al tientallen jaren geleden afgeschaft. En wellicht maar goed ook, want in de oorspronkelijke tekst staan allemaal dingen die je als moderne arts niet snel zal beloven, zoals het niet uitvoeren van operaties of het weigeren te helpen bij zwangerschapsonderbreking. Toch leggen jonge artsen nog steeds een eed af, maar dat is een gemoderniseerde artseneed, die is opgesteld door de Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst.

Wat in zowel de oorspronkelijke Hippocrateseed als de moderne eed centraal staat, is de belofte om geneeskunde zo goed mogelijk uit te oefenen ten dienste van de medemens, te zorgen voor zieken en gezondheid te bevorderen. Voor een overweldigende meerderheid van de jonge dokters is dat eigenlijk vooral een bevestiging van waar ze allang mee bezig zijn.

Immers, in mijn ervaring kolken medisch studenten en pas afgestudeerde artsen van de motivatie om goede dokters voor hun patiënten te zijn. En zijn ze bereid keihard te werken en lange uren te maken op de meest onmogelijke tijdstippen om hun vak zo goed mogelijk uit te oefenen.

Tegelijkertijd is het dan spijtig vast te stellen dat in de jaren na hun afstuderen steeds meer jonge dokters snel teleurgesteld raken, vooral in de manier waarop ze hun vak moeten uitoefenen. Begraven onder stapels papierwerk door bureaucratie en gefrustreerd door tsunami’s aan mallotige regeltjes van verzekeraars, indicatieorganen en verwijsalgoritmes. Gedwongen om te werken met zeer matig functionerende computerprogramma’s en om door telkens meer hoepeltjes van bizarre ‘kwaliteitssystemen’ te springen.

Terwijl ze zich steeds meer afvragen of hun patiënten daar nu voordeel bij hebben. Want goede kwaliteit in de zorg is gereduceerd tot het om de paar minuten meten van pijnscores, al komt de patiënt voor een bloedneus. Sterker nog, als je als voorbijganger de portier van de eerste hulp even de weg komt vragen, wordt er eerst een pijnscore bij je gedaan. En dat het eindeloos invullen van valrisicolijstjes of dementiescores bij baby’s wellicht wat minder relevant is, maakt de kwaliteitsgoeroe’s niet uit, want het enige dat telt is het percentage ingevulde scoreformuliertjes.

Personeelstekorten in de gezondheidszorg zijn er niet doordat we te weinig mensen opleiden, integendeel, de scholen en universiteiten puilen uit van enthousiaste aankomende zorgprofessionals. Echter, ze zijn nog niet klaar of we doen er alles aan om hen totaal te frustreren.

Afschaffen van stupide regeltjes en bureaucratie is dus een recept om meer mensen aan het werk te houden in de zorg. Bij het ministerie van VWS kun je nu zelfs subsidie krijgen voor het afschaffen van zinloze administratie. Uiteraard alleen nadat je je door een aanvraagformulier met een flink aantal vragen en invuloefeningen hebt weten te worstelen.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden