Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Geen glamour, de sekswerkers hangen nu rond in joggingbroeken

PlusJessica Kuitenbrouwer

Zodra we het hofje op lopen worden we omsingeld door een bende keffende chihuahua’s. Hondje 1 duikt tussen mijn benen. Hondje 2 laat haar tanden zien, maar durft de miniatuurbeesten ook niet aan te vallen. Haar ogen schieten heen en weer van keffertje naar keffertje.

Verderop klinkt gelach. Een groepje vrouwen roept in het Spaans iets naar de chihuahua’s. Een van hen staat op en loopt naar ons toe.

“Sorry, darling.” Ze knipoogt en buigt zich voorover naar de chihuahua’s.

“Shoo! Shoo!”

Ze wappert de beestjes bij ons vandaan.

“I tell you – they’re the devil. I can tell you. I have eight of them. Haha!”

Op haar hurken probeert ze hondje 1 ­tussen mijn benen vandaan te lokken.

“It’s okay, darling,” zegt ze, terwijl ze achter haar oortje krabt. Hondje 1 zet voorzichtig stapjes dichterbij.

“How are you doing, baby?,” vraagt ze nu aan mij. We kennen elkaar.

“I’m good – how are you?”

“Blègh…” Ze is opgestaan en hijst haar joggingbroek omhoog.

“No money, you know.” Ze trekt haar bovenlip en haar schouders op, maakt een snuivend geluid.

De vrouwen op het hofje zijn sekswerkers. Ze komen hier vaak voor hun dienst begint, om wat bij te kletsen en hun hondjes te laten spelen, maar vandaag zitten ze de tijd te verdrijven.

Hun haar is korter dan ik gewend ben, hun huid bleker en hun ogen kleiner. De schmink en de glamour hebben plaats­gemaakt voor joggingbroeken en wanhoop. In hun lege ramen hangen posters met teksten als ‘normaal sta ik hier, nu sta ik bij de voedselbank’ en ‘Rutte III jaagt ons de dood in’. Heftige statements, maar helaas geen hyperbolen.

Achter gesloten deuren werken sommige raamprostituees gedwongen door, omdat vaak niet alleen hun eigen onderhoud afhangt van hun inkomen. Ze zijn bang. Bang hun huur niet meer te kunnen betalen, bang dat hun families honger zullen lijden, maar ook bang voor een boete en wat er allemaal in de schaduw mis kan gaan.

Anderhalf jaar geleden besloot een van de vrouwen bij te klussen buiten haar normale werktijden. Maanden zag ik haar niet op het hofje. Ze was de verkeerde klant op de verkeerde plek tegengekomen en had al die tijd in het ziekenhuis gelegen.

“It’s bad, you know… But, what can you do… You have a good day, okay baby?”

Bij het verlaten van het hofje kijk ik nog even over mijn schouder.

Je zult maar acht chihuahua’s en evenveel familieleden aan de andere kant van de wereld moeten voeren en nu niet mogen werken.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden