Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Geef mij de sleutel van het Stedelijk-depot

PlusMaarten Moll

1983 of 1984?

Ik pakte de catalogus erbij.

1985.

De opening van de tentoonstelling was op 15 december 1984, maar wij van de examenklas bezochten La Grande Parade ergens in het voorjaar van 1985.

De ingang was nog aan de Paulus Potterstraat.

Achter de kassa’s die grote, brede trap.

La Grande Parade. Hoogtepunten van de schilderkunst na 1940. De afscheidstentoonstelling van directeur Edy de Wilde. (Al die meesterlijke schilderijen bij elkaar krijgen lukt je vandaag de dag echt niet meer.)

Ik had nog niet zo heel veel met schilderijen. Op de slaapkamer van mijn ouders hingen twee jachttaferelen. In de woonkamer een groot schilderij met een afbeelding van een grote boom. Ook nog eens bruin. Ik was er niet kapot van.

Na het afgeven van de jas liep ik de trap op. En toen ik mijn hoofd hief, gebeurde het. Ik liep recht op een doek af dat daar op de eerste verdieping pontificaal de bezoeker opwachtte.

Ik steeg op tot dat schilderij, dat me onmiddellijk in zijn ban had.

Innenraum.

Groot, donker, mysterieus.

Klasgenoten botsten tegen me op. Ik bleef staan.

Van de expositie herinner ik me verder weinig, terwijl ik toch langs een aantal Rothko’s moet zijn gelopen, en de druipers van Pollock. Diverse Piet Kasso’s (de Donald Ducknaam).

Later las ik over Innenraum en zijn maker, Anselm Kiefer.

Heel lang heeft het niet op zaal gehangen. Vorig jaar, toen na de eerste lockdown het Stedelijk weer open ging, hing het werk uit 1981 in een kleine zaal.

Mijn vriend. Mijn oude vriend. Die daar eigenlijk alleen maar voor mij hangt.

Deze week ging ik weer kijken. Voor de nieuwe collectiepresentatie met kunst vanaf 1980, Tomorrow is a Different Day. Maar vooral voor Kiefer.

Eerst naar de kelder waar de kunst tot 1980 is opgehangen.

Het prachtige Four Feet Square van Jo Baer was weer van stal gehaald.

Het fascinerende Grass van Agnes Martin hing er. Maar waar was Op het terras van Nola Hatterman? Het schilderij met daarop het mooiste glas bier uit de moderne kunst.

En hoera! Die schitterende Rothko was er weer, na een opknapbeurt. Untitled (Umber, Blue, Umber, Brown) uit 1962. Die er dus ook in 1985 had gehangen. Ik denk dat ik al zo was overweldigd door Innenraum, dat Rothko er niet meer bij kon.

Net op tijd bevrijdde ik me uit het diepe donker van de Rothko.

Naar de oudbouw, eerste verdieping. Rendez-vous met Kiefer.

Pfffff.

Ik liep nog een keer rond.

Ik had er geen rekening mee gehouden dat ze het icoon Innenraum weer naar het depot zouden verbannen. (Of was ik blind?)

Thuis verlustigde ik me aan de vlakke weergave van Innenraum in de catalogus van La Grande Parade.

Kiefer. Een oude, witte, Duitse man.

Diversiteit: natuurlijk. Inclusief denken: uiteraard.

Maar geef mij dan ook de sleutel van het depot.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden