Plus Column

Gebrek aan belangstelling taal is gevolg van cultuurhaat

Jonathan Fretz Beeld Wolff

Michael Cohen, de oud-advocaat van president Trump, zat snikkend voor het Amerikaanse Congres.

Hij kwam ons, als een moderne cassandra, waarschuwen voor zijn oude baas.

Het was een beetje laat, tien jaar te laat om precies te zijn, maar beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald.

Inmiddels is de opwinding over zulk Breaking News tot het vriespunt gedaald.

Ja, er zal om de paar weken wel weer iemand opstaan, die iets schokkends heeft te melden over Donald J. Trump en diens morele armoede, maar binnen de Trumpsekte geloven ze toch alleen hun Grote Leider.

Hij zou ze, bij wijze van spreken, nog kunnen wijsmaken dat hij cum laude als neerlandicus is afgestudeerd aan de Vrije Universiteit Amsterdam.

Daarmee zou hij ongeveer de laatste zijn. Die universiteit stopt namelijk met de studie Nederlands, zo werd bekend. Er waren nog maar vijf aanmeldingen, dus, tja...

Eerst stopte men met de kleine talen, nu wordt onze eigen taal zo klein, dat ook daar de stekker maar wordt uitgetrokken.

Mensen vroegen zich hardop af wat voor land zijn eigen taal zo minacht.

Minister Van Engelshoven van Onderwijs, ­Cultuur en Wetenschap was ook bezorgd en heeft nu de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen gevraagd om een probleemanalyse te maken.

Een probleemanalyse? Dat lijkt me eenvoudig.

Dit is niet de schuld van de VU. Die moet targets ­halen in een verziekt systeem, waarin de overheid voortdurend als een levende rekenmachine in de nek hijgt van de onderwijsinstelling.

Dit is ook niet de schuld van studenten, die zijn opgezadeld met een funest leenstelsel, onbetaalbare kamerprijzen en het nog altijd heersende rendementsdenken, waardoor je wel twee keer nadenkt, voordat je je ­inschrijft voor een talenstudie.

Bovenal is het gebrek aan belangstelling in de eigen taal en literatuur, het logische gevolg van tien jaar ongegeneerde cultuurhaat.

Terwijl politici de mond vol hebben van 'het behoud van onze cultuur', wordt daar nu nooit eens mee bedoeld: de ­rijkdom aan kunst, literatuur, theater, film, muziek.

Zoals de Vlamingen het Nederlands, haast met hit­sige eerbied, over hun lippen laten rollen.

Zoals men in Suriname kan zeggen: 'Ik zou willen dat ik haar graf was, zodat ik haar voor altijd kon blijven omhelzen.'

Zo wordt hier elke zin, die het niveau van een spreuk op een Pickwicktheezakje ontstijgt, bestempeld als hooghartig gewauwel van 'een witte wijn sippende elite'.

Cultuur als linkse hobby. 'Wat koop je ervoor?' vragen de zelfbenoemde hoeders van ­onze identiteit.

Een premier die liever hossend naar de Toppers gaat, dan toe te geven dat hij van Bach houdt.

Types als Halbe Zijlstra, die er als staats­secretaris van Cultuur zo trots op was dat hij niets met cultuur had.

En, ironie, wat blijkt? De taal doet ertoe.

De taal van onze leiders, chronisch denigrerend over alles wat van waarde is, maar niet in getallen is uit te drukken, die taal blijkt invloed te hebben.

Op ons denken. Op ons handelen.

Je gunt dit land meer zelfliefde. Ware zelfliefde.

Je gunt dit land evenveel liefde voor literatuur als voor Gerard Joling.

Maar wie wil dat een nieuwe generatie meer liefde voor onze taal koestert, zal als leider zelf eerst een andere taal moeten spreken.

j.fretz@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden