Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Gebraden haan Baudet zit nu in de Tweede Kamer als verbrande kapoen

PlusTheodor Holman

Ach Baudet, dat is een dik boek met een Latijnse titel met lege bladzijden.

De kitsch van het intellectualisme.

Kitsch is imitatie met te veel suiker, gespeelde allure, een gecastreerde chihuahua waaromheen het pak van een herdershond is gespannen. Baudet is zo’n kitschintellectueel. Als zijn promotor, de filosoof Roger Scruton, een theebuiltje zou zijn geweest, dan is Thierry daarvan het 117de kopje lauwe thee.

Het zelfbenoemde Haagse wonderkind dat constant van die zelfbenoemde oude Plato’s aan zich wist te binden, blijkt een omgekeerde koning Midas. Zodra hij goud in handen kreeg, veranderde hij dat in puin, in scherven, in stront.

Dat komt omdat de narcist verzengend verliefd is op zichzelf. Hij meent dat niet alleen in de Tweede Kamer zijn aanwezigheid, maar ook zijn afwezigheid iconisch indrukwekkend is. Zijn holle retoriek komt lui uit zijn mond, en zijn gestolen oorspronkelijke gedachten lijkt hij vaak zelf niet te begrijpen.

Donderdag liepen er weer drie van de partij weg. Reden: Thierry wil altijd schoffie spelen.

Baudet liet zich niet zien. Hij speelde op zijn vleugel de hele dag de Marche Funèbre van Chopin. Steeds tragischer, althans wat hij tragisch vond. Het kwam uit zijn piano als Mien waar is je feestneus.

Hij is opstandig uit roeping. Maar als uit je opstandigheid voortdurend blijkt dat je een domme drol bent, dan slecht je geen taboes, dan open je geen nieuwe vergezichten maar word je uiteindelijk zelf een stinkdrol; en is het niet raar dat mensen zich van je verwijderen.

Zeker, ook ik was bijna in de praatjes van Thierry getrapt, maar je gaat niet een beetje ‘spielerei’ doen met antisemitisme, je gaat niet met zo’n criminele dansjurk als Willem Engel in zee en je stelt je ook niet op als dictator wanneer je democratie zegt te willen.

En nu zit de gebraden haan van weleer in de Tweede Kamer als verbrande kapoen.

Het verhaal Forum voor Democratie ontmoet binnenkort de olifant met de lange snuit.

Hij meende dat het Binnenhof een inrichting was, maar hij maakte er zelf een inrichting van.

Kijk, daar loopt hij. Als je met hem praat denkt hij dat hij Kant is, en als hij het Binnenhof opwandelt, waant hij zich een Julius Caesar, dokter.

Door zijn welbewuste contactgestoordheid heeft hij iedereen van zich vervreemd. Achteruitlopend verwijdert hij zich van zijn gestolen visies.

Mislukt als denker, mislukt als schrijver, mislukt als musicus, mislukt als politicus.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden