Patrick Meershoek Beeld Artur Krynicki

Garbage Valley: een grootscheeps festival op een vuilstort

Plus Patrick Meershoek

De vakantie was voorbij, en iedereen was blij elkaar weer te zien. In het café vlogen de verhalen over tafel. Egil en Ebba hadden een heerlijke tijd gehad in Toscane, Viggo en Samira hadden hun ogen uitgekeken in Dubrovnik en Ragnar was gebruind en sterk vermagerd teruggekeerd van een sapkuur in de Algarve.

Alba en Harald waren naar Amsterdam gereisd voor de eerste editie van Garbage Valley, een driedaags festival op een alternatieve stortlocatie net buiten de stad. Amsterdam had zijn reputatie als hoofdstad van de dance weer eens waargemaakt met de wereldwijde primeur van een grootscheeps evenement tussen de bergen afval.

Het was de festivalsector geweest die het stadsbestuur het idee aan de hand had gedaan om iets te doen met het ophopende vuilnis. De verwende festivalganger was zo langzamerhand wel uitgekeken op de parken, sportvelden en parkeerterreinen. Een vuilstort als feestdecor, dat was niet eerder vertoond.

Het bleek een schot in de roos. De 100.000 beschikbare kaarten waren als warme broodjes over de toonbank gegaan, en uit de hele wereld waren de liefhebbers naar Amsterdam getrokken om het spektakel mee te maken. De affiches prezen Garbage Valley aan als Woodstock met een andere galm en een andere walm.

Het was inderdaad een unieke ervaring geweest, vonden ook Alba en Harald. Deinend met de massa op een zee van grijze, witte en blauwe zakken huisvuil hadden ze DJ Komo zijn set zien draaien, staand onder de klep van een reusachtige pedaalemmer. Privé misschien een enorme zak, die Komo, maar mensen meeslepen, dat kan hij als geen ander.

Geslapen hadden Alba en Harald op het festivalterrein. Honderd euro per persoon per nacht was behoorlijk aan de prijs voor een gekantelde kliko in het gras, maar voor dat bedrag kregen de gasten ook nog een zeiltje van afbreekbaar plastic tegen de regen, en een handpompje met desinfecterende zeep.

Het eten daarentegen was gratis, maar moest zelf op het terrein bij elkaar worden gescharreld. Dat was op zich geen probleem, want in de berg zakken bleek meer dan genoeg voedsel aanwezig. Wel had Harald een lelijke verwonding aan zijn oor opgelopen, toen hij met een meeuw moest vechten om een knakworst.

Een magisch moment was de mededeling, halverwege dag twee, dat de festivalgangers op dat moment samen meer dan 100.000 liter urine hadden geproduceerd, bestemd voor hergebruik als kunstmest. De milieuwethouder die het goede nieuws kwam vertellen op het podium, was door de menigte getrakteerd op een douche van gft-smoothies.

Na drie dagen waren Alba en Harald bekaf en gelukkig. En vies, dat ook wel. Er hing een lucht om hen heen die thuis onder de douche pas na lang schrobben was verdwenen. Het voordeel was wel dat ze in de trein naar huis de coupé de hele reis tot aan het station van Stockholm voor zichzelf hadden gehad.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? patrick@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden