Beeld Artur Krynicki

Gaat hij na alle troonredes nu alle tweets van Trump uitschrijven?

PlusPatrick Meershoek

Bart Domburg mailde, om te vertellen dat hij bijna klaar was met het werk. Zo hadden we het afgesproken.

Ik was anderhalf jaar geleden bij hem in het atelier toen hij net was begonnen aan een ongelooflijk karwei: het overschrijven van alle troonredes vanaf 1814. Ik was nieuwsgierig naar het zetten van de laatste punt en had de kunstenaar gevraagd mij een seintje te geven wanneer de eindstreep in zicht kwam.

Dat was dus nu, deze zaterdagmiddag. Ik had half-en-half verwacht in het atelier een verdwaasde, mompelende man aan te treffen, met holle ogen waaruit elke levensvreugde verdwenen was, maar Bart maakte een montere indruk. Hij had zin in de laatste drie alinea’s, vertelde hij, en niet omdat hij uitgeput uitkeek naar het einde: ergens onderweg was hij gesteld geraakt op het monotone monnikenwerk.

Ik ook trouwens. Niet om het zelf te doen. Ik had het werk voor geen prijs willen overnemen, maar ik vond het op de een of andere manier wel een geruststellende gedachte dat al die maanden aan één stuk ergens in de binnenstad een man van middelbare leeftijd geknield op de vloer van zijn werkruimte de ene na de andere rol behangpapier aan het volschrijven was met statige tekst.

Wat was er buiten het atelier veel veranderd in die anderhalf jaar. Het virus was naar de stad gekomen en had alle toeristen verdreven. Inwoners volgden de veilige pijlen op de vloer van winkel, zwembad en postkantoor. Anderen gingen feest vieren in het bos. In de media was het ene na het andere grote interview verschenen met deskundigen die ook niet wisten wat de toekomst brengen zou.

En al die tijd bleef Bart Domburg schrijven, rede na rede, rol na rol. Zeven uur per dag, in een jaloersmakend regelmatig schoonschrift. Ik probeer het af en toe nog wel eens, het schrijven van een brief, maar na een trefzekere start van enkele zinnen beginnen de letters al snel te wankelen en te verzakken, gewend als mijn vingers zijn geraakt aan een toetsenbord.

Bart kan het 21 behangrollen lang. In het atelier kijk ik toe hoe de zwarte pen krassend over het papier gaat. ‘Bij elke generatie leven in deze tijd specifieke zorgen en vragen,’ schrijft de kunstenaar. Het zijn de woorden die de koning anderhalve maand geleden uitsprak in een vrijwel verlaten Ridderzaal. En: ‘Onze belangrijkste zekerheid is dat Nederland economisch, sociaal en mentaal steeds veerkracht toont.’

Zonder hoop vaart niemand wel, zullen we maar denken. Ver weg van de wereldse woelingen zet Bart zijn laatste punt. Hij staat op en rekt zich tevreden uit. Hij vertelt over een schilderij dat hij aan het maken is van het panorama vanuit het Adelaarsnest van Adolf Hitler in Berchtesgaden. Is hij nu uitgeschreven? Voorlopig even wel, zegt hij, maar hij denkt erover om misschien iets te doen met de tweets van Donald Trump.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden